Asiel is geen asiel meer

Het is interessant vast te stellen hoever de logica achter het asielstelsel verschoven werd door de jaren heen. De eerste Conventie van de Verenigde Naties in 1951 ging over mensen die dakloos geworden waren door de veranderde kaart van Europa (daarbij inbegrepen miljoenen Duitsers, die uit Pruisen en Duitstalige enclaves in de Balkan verdreven waren). Het was nooit de bedoeling, of zelfs maar de veronderstelling, dat er grote aantallen bewoners van mislukte staten naar Europa zouden trekken om zich daar definitief te vestigen. Het werd de grootste volksverhuizing op het Europese grondgebied sinds de invasie van de Barbaren.

Er zijn veel argumenten tegen het huidige asielbeleid: het geeft een dictator de mogelijkheid lastige burgers uit het land te zetten en het laat een mislukte maatschappij toe de problemen te negeren. In de meest rampzalige gebieden overstijgen de geboortes de sterftecijfers: er is daar in de verste verte geen voorzienbaar einde in zicht (bv. in Afghanistan is er een vruchtbaarheidscijfer van 6.42 kinderen per vrouw).

De bibliotheken in de Avondlanden kunnen best al exemplaren van de geschiedenisboeken over de val van het Romeinse Rijk bij bestellen. Er is inderdaad een overeenkomst tussen onze tijd en het vroegere Romeinse Rijk: een achteruitgaand geboortecijfer, vooral bij de hogere klassen, een verminderde godsdienstige overtuiging én de groei van een vitaal en hartstochtelijk beleden monotheïstisch geloof van het Midden-Oosten, een verminderd nationalisme en een toenemende verbondenheid met de staat.
Vandaag is de sector  “van het goede doel”, rijkelijk voorzien van belastinggelden, een deel van de staat, die hoogopgeleide idealisten aantrekt.

We mogen toch wel eens in vraag stellen of Afghanen* wel een “recht” hebben op bescherming in Europa? Wie gaf hen dat recht? God? De natuur? De Verenigde Naties? Met welk recht zou ik in bv. Afghanistan* kunnen wonen – vooropgesteld dat ik zo gek zou zijn die wens te willen uiten?
Een Afghaan* heeft geen rechten in ons of een ander EU-land; binnen de grenzen kan hij rekenen op de mensenrechten, die onze wetgeving en onze gebruiken voorzien (zo was het vroeger toch), maar hij heeft geen burgerrechten, zoals bv. verblijfsrechten. Een Afghaan die hier aankomt, is in feite een gast en onze eeuwenlange gebruiken beschermen onze gasten. Een gast maakt gebruik van onze gastvrijheid, maar dat betekent niet dat hij daardoor rechten verwerft. In het geval hij die opeist, spreken we van misbruik.

Het asielsysteem is bijgevolg tegenstrijdig: het verwart de oude gewoonte van gastvrijheid met het moderne concept van rechten: rechten die slechts verworven worden door burgerschap (en in een moderne democratie moeten asielzoekers, die permanent blijven, integreren in onze maatschappij en burgers worden). De veronderstelling dat een Afghaan hier bij ons “rechten” heeft is gebaseerd op het totaal frauduleuze idee van willekeurige liefdadigheid.

Het succes van de Avondlanden – het oude Europa – kan gedeeltelijk toegeschreven worden aan hun vermogen om de sfeer van vertrouwen binnen de maatschappij uit te breiden buiten hun eigen familie, clan of stam, waardoor er samenwerking en handel met een groter bevolkingsaantal mogelijk was. Het mislukken van Afghanistan is voor een groot gedeelte te wijten aan de rigide oude clan- en stamwetten, waardoor het onmogelijk is een burgerlijke wetgeving toe te passen of corruptie te bestrijden.

Er is echter een grens aan de sfeer van vertrouwen. Willekeurige en grenze(n)loze liefdadigheid zonder discriminatie van eigenheid of verwantschap, integratiebereidheid, gedeelde waarden en normen of binnen een bepaalde tijdslijn is onmogelijk vol te houden want de voordelen van erbij te horen zullen ophouden te bestaan. Uiteindelijk zullen de voordelen verdwijnen op het neerwaartse pad van het universalisme.

De Franse filosoof Pierre-Joseph Proudhon omschreef het in de 19de eeuw als volgt: “Als heel de wereld mijn broer is, dan heb ik geen broer.”

image_pdfimage_print
Share

Reacties

Asiel is geen asiel meer — 3 reacties

  1. Een vriend van mij (inmiddels 15 jaar overleden) zij ooit “De val van het Romeinse Rijk werd veroorzaakt door hun decadentie, de ondergang van Europa zal veroorzaakt worden door de decadentie van zijn politieke leiders”. Beter zou ik het niet kunnen zeggen.

  2. Denk steeds eraan, de grootste lafaards en verraders van onze beschaving zitten verzameld in Brussel in die aquarium, jammer dat het water er niet blijft instaan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *