Islamisme, Immigratie en Publieke Opinie

individueel zijn ze niets

Als aanvulling en/of bevestiging aan de bijdrage van Lucky9, deze bedenkingen van Nikolaas de Jong.
Nikolaas de Jong is een Vlaamse geschiedenisstudent met een kritische kijk op het hedendaags gebeuren, geschiedenis en cultuur, hij is geïnspireerd door Ayn Rand, Ludwig von Mises, Raymond Aron en Jean-François Revel. Hij is vooral geïnteresseerd in de islam en Russische geschiedenis.

“Zoals ik reeds aanstipte in mijn vorige opinie, http://www.brusselsjournal.com/node/5038 , (Het Linkse Negationisme) , is de grote tragedie van het Islamprobleem in Europa dat mensen die op zich niet van slechte wil zijn, door de politiek correcte media niet alleen allerlei zaken wijsgemaakt worden, maar vooral cruciale informatie onthouden worden. Voor degenen die de manoeuvres van het cultureel marxisme al een tijdlang volgen is dit natuurlijk oud nieuws; maar hier wil ik vooral een punt maken tegenover diegenen –en die zijn er aan de rechterzijde ook nog- die nog steeds geloven dat de infiltratiestrategie van de culturele marxisten en bijvoorbeeld de Fabians, een puur verzinsel is, of indien werkelijk afgesproken door haar aanhangers, hoe dan ook onmogelijk kan slagen wegens de onvoorziene omstandigheden in de loop der geschiedenis en de spontane, moeilijk te controleren acties en reacties van de volksmassa’s.
Die onvoorziene factoren zijn er uiteraard, maar de culturele marxisten zijn natuurlijk wel slim genoeg geweest om die ook in hun calculaties op te nemen; de grootste fout die men kan begaan in het benaderen van deze intellectuele stroming, net zoals van het Islamisme, is te veronderstellen dat het een bende idealistische, ongecoördineerde adolescenten zijn. Ooit werd min of meer hetzelfde gezegd van hun economisch-marxistische voorgangers zoals Lenin en Stalin, en we hebben gezien wat het resultaat van onze zelfzekerheid was. Dat de grote Idee van het culturele marxisme helemaal niet zo slecht uitgewerkt was, kan dan ook gewoon aan de hand van de feiten aangetoond worden, door het precieze verloop van het integratieproces te volgen. Vooreerst waren de aanhangers van de beweging zeer geduldige mensen, zoals iedereen die bevangen wordt door het vuur van een totalitaire ideologie. Het is frappant dat het begin van de cultureel-marxistische veroveringstocht bijna gelijktijdig begint met die van het wahabisme, namelijk in het interbellum. Hun succes was evenwel niet volkomen gegarandeerd, maar de essentiële ingrediënten voor beiden werden na de tweede wereldoorlog geleverd: olievoorraden voor de wahabieten, en het drama van de Holocaust dat de culturele marxisten zeer handig konden toeschrijven aan alles in Europa wat “rechts” of kapitalistisch” was; meer nog, het Nazisme werd voorgesteld als een onvermijdelijk bijproduct van de homo occidentalis, die daarom geen recht meer mocht hebben op een eigen identiteit. Dat hun discours eigenlijk even simplistisch was een scheldpartij onder lagerschoolkinderen, en dergelijk populisme aan rechtse mensen nooit vergeven kon worden; dat het Nazisme een veel complexer fenomeen was dat nader bestudeerd diende te worden, deed niets af aan het effect van de cultureel-marxistische mythevorming: de door oorlog en ideologische fantasieën afgematte Europeanen wilden slechts één ding, vrede, en het kan hen vergeven worden dat ze in de tussentijd niet merkten dat ideologische fantasieën volgens nieuwe, in de eerste decennia vreedzame tactieken verspreid konden worden.”
Lees zeker verder; http://www.brusselsjournal.com/node/5044

image_pdfimage_print
Share

Reacties zijn gesloten.