Arabisch taalimperialisme en het moderne paard van Troje.

Toen Pamela Hemelrijk de analyse van Bat Ye’or beschikbaar stelde voor Nederlandstaligen onder de titel “oil for immigration” als objectief en feitelijk relaas van wat er gebeurd was, besefte ze allicht de draagwijdte ervan zelf nog niet ten volle. Ze kende immers geen Arabisch en was als Nederlandse burger nooit geconfronteerd geweest met wat taalimperialisme daadwerkelijk inhoudt en hoe het werkzaam is.

De Europees-Arabische dialoog uitmondend in de resolutie van Straatsburg was immers geen dialoog maar een monoloog gevoerd door Arabische moslims die in feite neerkwam op chantage en misbruik van vertrouwen verpakt als vermeend gesprek onder elkaars gelijken. Niets kon minder waar zijn.

Taalimperialisten willen altijd hun agenda opleggen en hun eigen belangen eenzijdig betonneren ten nadele van de andere partij die bij wijze van spreken steeds geacht wordt alle kleine lettertjes van contracten te begrijpen en er op gedwongen wijze ook mee akkoord te gaan.

Echte Vlamingen kennen dat bedrieglijk spelletje dat in feite neerkomt op pure oplichting en dus in feite een misdrijf is dat elk en zeker elk ethisch debat totaal onmogelijk maakt.

Veertig jaar geleden kenden de boven ons gestelden zelf ook geen Arabisch en waren allicht ook niet vertrouwd met het daadwerkelijk karakter van taalimperialisme in de meeste gevallen omdat ze het ofwel normaal vonden zoals Duitsers en de Britten ofwel het zelf intensief beoefenden zoals de Fransen.

Wat de luie en naïeve boven ons gestelde onderhandelaars achter de rug van hun bevolkingen bedisselden en toegaven was uiteraard verraderlijk en ondemocratisch maar als flauwe verontschuldiging kan worden ingeroepen dat de islamitische doctrine over immigratie al een half millennium niet meer was toegepast op Europese bodem. Allicht beseften ze niet eens dat de gevolgen van hun kortzichtige politiek catastrofale proporties zou gaan aannemen.

Want de islamitische doctrine over immigratie is duidelijk fascistoïde en imperialistisch van aard. Moslims migreren niet om zich aan te passen. Integendeel ze doen dat om de islam te implementeren op een systematische manier teneinde op termijn de sharia op te leggen in de landen waar zij  geacht werden te gast te zijn.

Immigratie heeft in het Arabisch ook een naam en heet “AlHijra”. Zonder op de hoogte te zijn van de volledige en waarachtige inhoud van een aantal Arabische begrippen is het moeilijk om te begrijpen dat dit eenvoudige woordje gebruikt door taalimperialisten, niet zo maar vertaald kan worden in een westers begrip zoals migratie of immigratie. Want over de e-migratie spreken de moslims niet, want voor hen staat migratie gelijk aan verovering en bezetting van gebieden en andermans territoria. Hijra is dan ook een modern paard van Troje met dien verstande dat er niet één paard is maar een principieel onbeperkt aantal Trojaanse paarden.

Het voorbeeld van de profeet volgen, die tientallen jaren vruchteloos probeerde om voet aan grond te krijgen in Mekka doch na een korte migratie naar Yathrib dat hij gelijk omdoopte tot Medina (wat stad van de profeet betekent) er in amper tien luttele jaren in slaagde heel het Arabisch schiereiland en grote delen van het Midden-Oosten onder zijn bewind te brengen, dat is de praktische uitwerking van vrijwel alle handelingen in de islamitische religie die vroeger niet voor niets Mohammedanisme werd genoemd.

De slaven van Allah -alle moslims dus- volgen alles letterlijk op wat Mohammed zei, deed of goedkeurde. Het voorbeeld van de profeet heet Sunna. En kan gelezen worden in de Sira of biografie van de profeet en de Hadith of verzamelde en overgeleverde daden en woorden van Mohammed alsook in het heilige boek “De Koran”

Eens men deze twee elementen (al-Hijra én het volgen van voorbeeld van de profeet) inziet wordt de ernst van de situatie duidelijker. Doch niet zonder de kennis te hebben over enkele Arabisch termen die in niet islamitische gebieden gebruikt worden als een soort Bargoens of geheim taaltje om 2 redenen.

Ten eerste maakt het vertaling overbodig, erg handig maar zeker niet onopzettelijk. Wikipedia publiceert een lijstje van arabische termen maar als men doorklikt naar de omschrijving stuit men er vaak op islamofiele definities ooit gemaakt door naïeve westerlingen die abstractie maken van de echte geschiedenis, opgevolgd door de verfijningen aangebracht door de volgelingen van de profeet die onbewijsbare en veronderstelde uitzonderingen in die geschiedenis op vele plaatsen handig voorstellen als de regel.

Ten tweede is het begrijpen en lezen van Arabisch een dermate moeilijke oefening dat de lokale autoriteiten steeds overal kunnen voorgelogen worden over de ware toedracht van wat er allemaal daadwerkelijk gebeurt en gezegd wordt in de moskees en wat er waarachtig schuil gaat onder een ogenschijnlijk onschuldige want bij veronderstelling zogezegd religieuze agenda.

De ongelovige of niet-moslim wordt Kafir genoemd. Maar deze term betekent veel meer dan deze betekenissen die gebruikt wordt in de vertaling van Sharia islamitische wetgeving. Oorspronkelijk betekende het “verzwijger” of geheim houden van de islamitische waarheid. De koran zegt dat de kafir mogen bedrogen worden, dat er tegen hen gecomplotteerd mag worden, dat ze gehaat mogen worden en tot slaaf gemaakt, bespot, gefolterd en gedood. De vertaling als “ongelovige” is logisch en emotioneel veel te neutraal om het woord Kafir te omschrijven. Het is in elke taal het meest beledigend, bevooroordeeld en haatdragend woord dat kan gebruikt worden.

In de Koran worden vijf directieven vermeld om uitgevoerd te worden door alle moslims: te vergaderen, te luisteren, te gehoorzamen, te migreren en jihad te voeren voor de zaak van Allah. Elk van deze 5 directieven werd door de islamitische geestelijkheid systematisch omgevormd tot doctrines.

Islam betekent onderwerping en alle islamieten (gedwongen of niet) zijn slaven van Allah.

Deze onderwerping wordt geschraagd door vijf pijlers. De Jihad-doctrine is de fundering van beide onafscheidelijke componenten van de islam: Staat en Religie. De vijf pijlers ervan zijn: 1) De Shahada, zijnde de trouw aan Allah en Mohammed. 2) Salat, zijnde gebed. 3) Sawn, het vasten tijdens de Ramadan. 4) Zakat, staande voor religieuze taks. 5) Hajj, zijnde een pelgrimstocht naar Mekka. Deze peilers vormen de religie, maar de vijf directieven vestigen de Staat van getrouwheid

We zetten de vijf directieven daarom nog eens op een rij: vergaderen, luisteren, gehoorzamen, immigreren en Jihad. Dat laatste komt in feite altijd neer op oorlog voeren, openlijk of in het geheim, met woorden of met daden, het zij mét hetzij zonder aanwending van geweld. Hoe kan dat nu, oorlog voeren zonder aanwending van geweld? Wel, voor ons kan dat uiteraard niet maar voor de taalimperialisten en hun slachtoffers kan dat wel. “Jihad” is immers en getrapt begrip met een dubbele bodem. Jihad heeft immers als enige doel het bezetten en toe-eigenen van territorium, ongeacht de wijze waarop dit gebeurt, zolang het maar leidt tot de stichting van een islamitische staat. Alle andere verklaringen vinden hun oorsprong in de cultuur van nomaden die hun slachtoffers steeds voorlogen over hun ware bedoelingen: veroveren, onderwerpen en schatplichtig maken  Om dat te beseffen moet men echter beschikken over de juiste inhoud van enkele kernbegrippen uit deze cultuur en ideologie.

Ten tijde van de eerste Europees-Arabische dialoog was de klank van deze begrippen min of meer bekend maar de echte inhoud ervan kon niemand van de boven ons gestelden bevroeden. Ze hadden het nochtans kunnen weten als ze hun eigen gedragingen een naam zouden gegeven hebben. Maar dat deden ze niet en de Arabische termen die voor een minimaal begrip noodzakelijk waren kenden ze helemaal niet.

De belangrijkste van deze begrippen zijn tactisch van aard en de volgende:

tay’seer (het vergemakkelijken en faciliteren) Voorwaar een taalimperialistisch fenomeen die faciliteiten, de Franstaligen rond Broekzele deden het de Arabieren al nà in het onland.be

darura (noodzakelijkheid) Om het onwaarschijnlijk groot aantal tegenstrijdigheden in de Koran en de Hadith (overgeleverde woorden en handelingen van de profeet) te omzeilen maakten de Mohammedanen gebruik van een simpele roverstruc: abrogatie. Alles wat in een later stadium niet meer in hùn kraam paste werd automatisch waardeloos. Omdat Allah zich niet kàn vergissen, heeft hij altijd het laatste woord. Toegeven dat hij zich vergist heeft behoort voor Allah en dus een mohammedaan niet tot de mogelijkheden. Vele verzen en soms hele hoofdstukken in de heilige Koran werden later gewoon geannuleerd en herroepen.

Logisch is dat natuurlijk niet maar de “darura” breekt wet en maakt de deugd zullen we maar zeggen. Mohammed gaf het voorbeeld voor “noodzakelijkheden”: het verbodene wordt wettig, de uitzondering bekomt de regel, en de regels die we kennen worden  opgeschort tot de omstandigheden veranderen of de doelstellingen werden verwezenlijkt.

dawa (het oproepen tot islam/bekering/onderwerping)

tamkeen (bemachtiging) Tamkeen betekent te versterken, te verdiepen, te intensifiëren, mogelijk te maken, te consolideren of machtig te maken. Het betekent te overheersen in een aangelegenheid of er de volledige controle over te hebben. Ik vertaal het door koppige eigengereidheid maar zo zien moslims het niet. Voor hen bestaat er een interne tamkeen of consolidatie binnen de eigen moslim-gemeenschap en een externe tamkeen of het verzoenen van de harten (ta’leef al Qulub) wat meestal neerkomt op al dan niet onrechtstreekse omkoping. Het is een tactisch mechanisme om niet-moslims islamofiel te maken. Steekpenningen worden hierbij als normaal en blijk van sympathie voorgesteld.

i’dad (voorbereiding of het gereed maken) Het is een proces dat verbonden is met het verwerven van bezittingen, uitrusting en meer in het bijzonder militaire uitrusting. Het proces kan de eenvoudigste dingen omvatten zoals op de hoogte zijn van wie, wat en waar tot en met de meest complexe voorbereidingen waarvan de moslims voor de ghazwa (islamitische raid) op 9/11 een sterk staaltje van hun wil en kunnen verborgen hielden voor de beschaafde wereld.

Daarbij is Taqiyya nooit ver weg. Letterlijk dan want deze legale vorm van vrijstelling waarbij een islamiet zijn geloof kan ontkennen of op een andere manier illegale of godslasterlijke daden kan stellen is geldig als ze het risico lopen vervolgd te worden. Taqiyya of veinzing heeft als primair doel verwarring te zaaien waardoor de opponenten en dus alle kafir of ongelovigen uiteindelijk geen actie ondernemen of vervallen in onverschilligheid. Op te merken valt dat jizya de jaarlijkse hoofdelijke belasting is op mannelijke ongelovigen om om “ghazwa’s” en andere jihad-aanvallen te voorkomen.

Het Devşirme (دوشيرمه‎), of “ophalen van kinderen” alias “bloed belasting”, was voor de Ottomanen het systeem van jizya, waarbij in veroverde christelijke balkan-gebieden jongens in levende lijve bij wijze van afpersing als slaven werden afgevoerd om dienst te doen in het leger of in de administratie van de islamitische sultan in İstanbul.

Bij alles wat voorafgaat is het toppunt van veinzing wel dat de islamitische doctrine van Hijra (immigratie) en zijn verschillende onderdelen van tamkeen (bemachtiging) geen door mensen geschapen idee is maar een heilige belofte van overwinning op aarde aan de moslims gevat in Sura 24:55 Deze vorm van veinzing heet als doctrine Muda’rat. Het betekent vleierei, geflikflooi, pluimstrijkerij, vereenzelviging, misleiding, bedrog, bedriegerij, gelijke tred houden, verhullen, verzwijgen, verbergen.

Het ware gebruik van moskees, de echte bedoeling van halal voedsel, het dragen van de hijab of jilbab het zijn allemaal schijnbaar ongevaarlijke veranderingen doch met een explosief potentieel.

Een moskee kan beginnen in een achterkamertje, verhuizen naar een appartement of gehuurd gebouw alvorens een eigen gebouw wordt opgericht om de macht van de Hijra te tonen aan de nieuw gekomen immigranten. De hele tijd wordt hier de Koran onderwezen en komen de strijders samen. Ononderbroken kunnen er wapens opgeslagen worden, subversieve plannen gesmeed en kinderen gehersenspoeld worden als dat laatste al niet gebeurt in aparte Madrassa’s die zich buiten de moskee bevinden. Samengevat: van achterkamertje tot kazerne het past altijd in de Hijra!

Het dragen van een hoofddoek is natuurlijk symbolisch maar de hijab invoeren gebeurt overal en altijd gradueel als eerste stap. De Hijab of Jilbab wordt in regel vrij snel opgevolgd door de khimar, en deze vervolgens door de chador om uiteindelijk uit te monden bij het dragen van de nikab of boerka. Interessant weetje is de betekenis van Nikahu al-mut’ah. Dit is een sharia regeling waarin een moslim man een huwelijk kan sluiten voor de duur een uur tot en met 99 jaar.

Het sluitstuk van elke immigratie of Hijra is altijd de invoering van de Sharia of religieuze rechtspraak die uitsluitend gebaseerd is op de islamitische bronnen die uiteraard, moeten we er nog aan herinneren, uitsluitend in het Arabisch bestaan en dus buiten het Arabisch schiereiland de meest perfide vorm van taalimperialisme is die men zich kan voorstellen.

Hierbij huldigen de imperialistische moslims, en er zijn geen andere, het principe van de I’htiraz. Dat is het voorzichtigheidsprincipe van waakzaamheid en het nemen van voorzorgsmaatregelen. Hieronder vallen het doden van ongelovigen en Joden zowel als het slaan van vrouwen en de liquidatie van tegenstanders. Minder “I’htiraz” leggen ze aan de dag op hun websites. Wie gewapend met de betekenis van tay’seer, dawa, tamkeen, darura, i’dad en muda’rat er teksten gaat lezen in het Frans, Duits, Engels en Nederlands komt vlug tot de verbijsterende vaststelling dat ze geen blad voor de mond nemen! Ze willen alle macht voor zichzelf en de Umma of moslim-gemeenschap door onderwerping van alle anderen.

Koste wat kost en ze deinzen voor niets terug want alles is geoorloofd om de Hijra tot een goed einde te brengen. Over (miljoenen) doden struikelt een Ulama (islamitische religieuze leider) niet. Dat is nog nooit gebeurd en het zal ook nooit gebeuren. Integendeel het doden van onwillige vijanden (kent U er andere?) is letterlijk gerechtvaardigd door de zogenaamd heilige Koran.

Dat geldt overigens niet alleen onderling zoals heden ten dage blijkt in Irak en Syrië, maar overal waar de Hijra ver genoeg gevorderd is om deze geheiligde criminaliteit open en bloot te belijden en als feit daar te stellen en uit te voeren. Meestal zoals in Bangla-Desj, sommige gebieden van Afrika en Indonesië als nauwelijks verhulde vorm maar steeds met veel lef en geveinsde verontwaardiging ontkende vorm van genocide en massale slachting. Van mensen nota bene.

Wie U wat anders tracht wijs te maken als U christen, jood, boeddhist of atheïst bent, liegt.

Al weze het in het Bargoens, U bent dus bij deze gewaarschuwd.

Lucky9

Arabische bronnen en een veel uitgebreidere uitleg met voorbeelden over het voorgaande kan men lezen in het boek van Sam Solomon en E. Al Maqdisi uitgegeven in het Engels door ANM Publishers onder de titel “Modern Day Trojan Horse” 139 pagina’s ISBN: 978-0-9794929-5-2.

Meer informatie er over vindt U bovendien in “The third Choice” (islam,dhimmitude en vrijheid) van Marc Durie 232 pagina’s ISBN: 9781926800004

image_pdfimage_print
Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *