De godsdienstige oplichting (2)

Het hoge woord is er uit: islamitische doctrine. Maar wat is een doctrine? Primair is elke doctrine een leer, of beter nog, een leerstelsel. Een leerstelsel wordt verondersteld de waarheid te formuleren zodat die kan overgedragen worden aan toekomstige generaties. Kennis van de objectieve waarheid is immers een kostbaar bezit.

Meestal zijn leerstelsels samengesteld en dus niet enkelvoudig. Zo is bij voorbeeld wiskunde in essentie samen te vatten in drie boeken: 1 over rekenkunde, 1 ander over meetkunde en 1 derde over algebra.

Zo is de christelijke leer samengevat in de boeken van het oude Joodse testament en de vier gezaghebbende boeken van het nieuwe testament, die de overleveringen bevat over alles wat Jezus Christus zou gedaan en gezegd hebben tijdens zijn leven. Als het ware de christelijke “ahadith” maar dan wel over Jezus en niet over Mohammed.

Maar een doctrine is meer dan een leerstelsel. Elke leer die een maatschappelijke ordening nastreeft is niet zomaar een wetenschappelijk verantwoord leerstelsel maar een doctrine met een geschreven en gedrukte neerslag en een doelstelling. Het is uitgerekend deze geschreven of gedrukte neerslag die de aanhangers ervan geloven waar te zijn, die men doctrine noemt. Geen enkele gewelddadige doctrine kan zich evenwel handhaven zonder dwang of structureel geweld, want elke doctrine heeft een alternatief, en elke doelstelling heeft ook tegenstanders.

Vroeger, toen de dieren nog konden spreken en er geen computers bestonden, hing ieders mening af van de mening van zeer geleerde mensen die een bepaalde doctrine hadden bestudeerd. Van hun mening, positief of negatief, hing de mening van alle anderen af. En tot diep in de twintigste eeuw was het oordeel van de zeer geleerde en in de islam gespecialiseerde mensen (taalkundigen, historici, archeologen enz.) uit de beschaafde wereld uiterst negatief over de islam, en dat was al minstens 1350 jaar het geval.

Hieraan kwam plotseling een abrupt einde onmiddellijk na de oliecrisis in het midden van de jaren ’70 van de vorige eeuw. Nadat een handvol dementerende stukken onbenullen in het Belgische parlement er in 1974 al in geslaagd waren de islam te erkennen als (door de belastingbetaler gesubsidieerde) godsdienst besliste een door niemand verkozen groep afgedankte en op een zijspoor gezette politiekers verzameld in de “Raad van Europa” eenzijdig zonder over de geringste toestemming of enig mandaat van de West-Europeaan te beschikken, om te capituleren voor de dreiging, chantage en afpersing van de Mohammedanen in het bezit van de oliebronnen op het Arabisch schiereiland.

Hun ‘resolutie van Straatsburg’ (zie boekenkastje) was het laffe door Belgen bedachte signaal van zwakte waarop de gewelddadige en imperialistische ideologie van de islam en haar leiders al eeuwen lang gewacht hadden. Voordien werden de islamitische horden en vijfde colonnes keer op keer terug gedrongen of desnoods terug geslagen naar hun eigen territorium. Dat zou nu niet meer gebeuren besliste de islamitische clerus. Vanaf nu zou alleen gebruik gemaakt worden van migratie door vijfde colonnes. En zo geschiedde.

De globalistische en eurofiele pseudo-elites wentelden zich nadien machtswellustig in deze nieuwe situatie die hen toeliet te blijven parasiteren op hun bevolkingen en hen niet verplichtte wat dan ook te ondernemen tegen de aan de gang zijnde invasie, die in feite neerkwam op bezetting van territorium door vreemde troepen vermomd als vreedzame religieus gelovigen. De tekenen aan de wand waren overvloedig maar die werden genegeerd, deskundig verstopt, verborgen gehouden of brutaal ontkend.

Zo ontstond de zogenaamde “politieke correctheid” die in feite onwaar en dus alles behalve correct was. Alles wat maar enigszins kritisch was voor de islamitische doctrine werd afgeschilderd als racistisch hoewel de islam geen ras is, als haat zaaiend hoewel de islam overloopt van haat tegen de Joden en alle niet-mohammedanen, als achterlijk en niet gefundeerd niettegenstaande alle geleerden tot dan toe hadden gemeend te moeten stellen dat de islam op zijn minst hoogst problematisch zo niet achterlijk was en werkelijk ongewenst in elke democratisch georganiseerde maatschappij.

Maar als de nood het hoogst is, dan is de redding nabij. Dankzij de moderne technologie van de door Westerlingen uitgevonden persoonlijke computers was iedereen en niet alleen experten en specialisten bij machte de islamitische doctrine te analyseren. Het principe is objectief en uiterst eenvoudig. Men scant een boek en zet daarna het bestand in een tekstverwerker.

De tekstverwerker berekent vervolgens het aantal woorden in het boek, in elk hoofdstuk en in elke paragraaf of zin daarvan. Vervolgens doet het net hetzelfde met de andere boeken die volgens de islamitische ‘Schriftgeleerden’ tot de islamitische doctrine behoren en men telt alle resultaten samen. Dit exact aantal woorden is 100 procent van de doctrine. En het aandeel van elk boek apart is nauwkeurig gekend middels een percentage.

Want vervolgens past men de ‘regel van 3’ toe en berekent onweerlegbaar het percentage van de hele doctrine dat elk boek apart bevat. En zo komt het dat we weten dat de door de almachtige God Allah aan zijn laatste profeet Mohammed middels tussenkomst van de aartsengel Gabriël “geopenbaarde” koran slechts 14 procent van de islamitische doctrine bevat.

De overige 86 procent van de doctrine van de islam schrijft alleen en uitsluitend over Mohammed. 26 Procent van de islamitische doctrine is zelfs een heuse biografie over het leven van Mohammed. En de overige 60 procent van de islamitische doctrine handelt over alles wat Mohammed tijdens zijn leven allemaal zei en deed. Dat zijn de Ahadith of overleveringen over Mohammed geschreven door ‘sahih’ of gezaghebbende islamitische schriftgeleerden. Zeggen de mohammedanen, wij hebben dat allemaal niet uitgevonden. Verre van! De biografie van Mohammed en de overleveringen over wat Mohammed allemaal deed en zei noemen de islamieten “Soenna”.

Het geopenbaarde en dus bij veronderstelling religieuze gedeelte van de islamitische doctrine is dus duidelijk klein. Het overgrote gedeelte van de islamitische doctrine is overduidelijk Mohammedaans om de eenvoudige onmiskenbare reden dat 86 % van de doctrine alleen over Mohammed schrijft en niet over Allah.

Wordt vervolgd.

image_pdfimage_print
Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *