De zelfmoord van Frankrijk

Terwijl de misdadige socialistische ‘zwart’-partijkas-geld verbrander Frank (Vandenbroucke) en de misdadige fiscale fraudeur Karel De Gucht op het fascistische en 100% op belastinggeld parasiterende CANVAS lasterlijk, raaskallend en eerrovend ongestraft mogen komen beweren dat sommige vertegenwoordigers van het volk “racisten” zijn, is het nuttig om even buiten onze grenzen naar het Zuiden te kijken.

  • “Frans-zijn” verdwijnt en
    wordt vervangen door een soort balkanisering van enclaves die niet met
    elkaar communiceren… geen goede formule.
  • Hoe meer de Franse elites met hun besteedbaar inkomen en hun
    culturele vrije tijd zichzelf afzonderen in hun enclaves, des te
    onwaarschijnlijker dat ze de dagelijkse impact van de mislukte
    massa-immigratie en multiculturalisme zullen begrijpen.
  • De geglobaliseerde “bobo [Boheemse bourgeois] hogere klassen”
    vullen de “nieuwe citadellen” – zoals in het middeleeuwse Frankrijk – en
    stemmen massaal op Macron. Ze hebben “één enkele manier van praten en
    denken ontwikkeld…die de dominante klassen in staat stelt om de
    realiteit van een natie die onder zware druk staat te vervangen door de
    fabel van een vriendelijke en gastvrije samenleving”. – Christophe
    Guilluy, Twilight of the Elites, Yale University Press, 2019.

De
recente “gele hesjes”-beweging – waarvan de demonstranten al
maandenlang elke zaterdag in Parijs protesteren – is een symbool van de
verdeeldheid tussen de Franse arbeidersklasse en de
gentrificatie-progressieven. Afgebeeld: “Gele hesjes”-demonstranten
bezetten de trappen naar de Sacré-Cœur basiliek op 23 maart 2019 in
Parijs,)

“Er kan niet langer worden ontkend dat er een belangrijke en
gevaarlijke transformatie, een ‘Grote Omschakeling’, in het Frankrijk
anno 2019 gaande is”, aldus
de oprichter en voorzitter van het Jean-Jacques Rousseau Instituut,
Michel Gurfinkiel. Hij rouwde om “het overlijden van Frankrijk als een
afzonderlijk land, of in ieder geval als de westerse, joods-christelijke
natie die het tot dan toe verondersteld werd te zijn”. Een recent
hoofdartikel in het weekblad Le Point noemde het “de grote omwenteling“.

Verandering of omwenteling, de dagen van Frankrijk zoals we dat
kenden zijn geteld: de maatschappij heeft haar culturele zwaartepunt
verloren: de oude manier van leven is aan het vervagen en dicht bij een “uitsterven“. Het “Frans-zijn” verdwijnt en wordt vervangen door een soort balkanisering
van enclaves die niet met elkaar communiceren. Voor het land dat het
meest aangegrepen is door islamitisch fundamentalisme en terrorisme, is
dit geen goede formule.

Ook de Franse omschakeling is ook geografisch. Frankrijk lijkt nu
verdeeld te zijn tussen “getto’s voor de rijken” en “getto’s voor de
armen”, volgens een analyse van de verkiezingskaart door de grootste
Franse krant, Le Monde. “In de armste stukken hebben 6 van de 10 nieuwe huishoudens een persoon die in het buitenland geboren is”, merkt Le Monde
op. Een soort van kloof scheidt nu het Frankrijk van de stadsrand –
kleine steden, voorsteden en plattelandsgebieden – af van de
geglobaliseerde metropool van de “bourgeois Bohemiens”, of “bobo’s”. Hoe
meer de Franse elites met hun besteedbaar inkomen en hun culturele
vrije tijd zichzelf afzonderen in hun enclaves, des te
onwaarschijnlijker dat ze de dagelijkse impact van de mislukte
massa-immigratie en multiculturalisme zullen begrijpen.

Een recente Europese peiling weerspiegelde dat deze “twee Fransen die elkaar niet kruisen of niet spreken”, aldus Sylvain Crepon van de Universiteit van Tours, in een analyse over het succes van Marine Le Pen’s Rassemblement National
in de recente verkiezingen voor het Europees Parlement. Le Pen en
president Emmanuel Macron, de twee winnaars van de verkiezingen, spreken
met totaal verschillende sociologische groepen. In de Parijse
buitenwijken – Aulnay-sous-Bois, Sevran, Villepinte en Seine-Saint-Denis
– beleeft de extreemrechtse Rassemblement National een enorme groei. In
de steden heeft Le Pen een grote achterstand: ze werd vijfde in Parijs,
derde in Lille, vierde in Lyon. Volgens Crepon:

“De steden zullen door hun sociologische structuur
beschermd worden voor stemmen op het Rassemblement National. Het bewijst
het populistische standpunt dat vaststelt dat de elite los van de
werkelijkheid staat. Dit [standpunt] ondersteunt het idee van een
sociologische breuk, wat niet helemaal verkeerd is”.

Aan de ene kant van deze breuk staan steden als Dreux, die Valeurs Actuelles “de Franse stad van morgen” noemde:

“Aan de ene kant, een Koninklijke stad met sporen van een
geschiedenis die gelooft dat alles zal veranderen, zoals altijd door de
eeuwen heen; aan de andere kant, steden doordrenkt met [drugs-]handel
en islam. De bourgeoisie van het stadscentrum stemt voor Macron, de
‘kleine blanken’ voor Le Pen”.

Aan de andere kant staat Parijs. “Alle metropolen van de wereld
kennen hetzelfde lot. Hier stroomt de rijkdom en bestaat een alliantie
tussen de ‘winnaars van de globalisering’ en hun ‘dienaren’, de
immigranten die zijn gekomen om de nieuwe meesters van de wereld te
dienen, hun kinderen te verzorgen, de pizza’s naar hen toe te brengen of
te werken in hun restaurants”, schrijft de vooraanstaande sociale commentator Èric Zemmour in Le Figaro. Van nu af aan, zo schrijft hij: “is Parijs een wereldstad, maar niet echt een Franse stad”.

Volgens Christophe Guilluy,
één van de meest gerespecteerde auteurs van Frankrijk, vullen de
geglobaliseerde, “bobo [Boheemse bourgeois] hogere klassen”, de “nieuwe
citadellen” – zoals in het middeleeuwse Frankrijk – en stemmen massaal
op Macron. Ze hebben “één enkele manier van praten en denken
ontwikkeld…die de dominante klassen in staat stelt om de realiteit van
een natie die onder zware druk staat te vervangen door de fabel van een
vriendelijke en gastvrije samenleving”. Guilluy is door sommige Franse
media bekritiseerd voor het na voren brengen van deze realiteit.

De recente “gele hesjes”-beweging – waarvan de demonstranten elke
zaterdag in Parijs al maandenlang protesteren tegen de hervormingen van
president Macron – zijn een symbool van deze verdeeldheid tussen de
arbeidersklasse en de gentrificatie-progressieven. Volgens Guilluy is
het een “sociale en culturele schok“. Deze schok, volgens de Franse filosoof Alain Finkielkraut,
bestaat volgens de Franse filosoof uit de “lelijkheid van het perifere
Frankrijk en de gevolgen daarvan voor het concrete leven, het verdriet
van deze arbeidersklassen die niet alleen hun levensstandaard hebben
verloren, maar ook een culturele referentie”. In Frankrijk is er nu een
alomtegenwoordig gevoel van “onteigening“.

De partij van Marine Le Pen won
meer dan twee keer zoveel in de verkiezingen als Macron. Le Pen won in
de sombere geïndustrialiseerde gebieden in Noord-, Zuid-, Midden- en
Oost-Frankrijk, waar de gele hesjes zijn ontstaan.

“Sinds ik in 2002 naar Frankrijk verhuisd ben, heb ik het land een culturele revolutie zien ondergaan”, schreef Simon Kuper onlangs in de Financial Times.

“Het katholicisme is bijna uitgestorven (slechts 6
procent van de Fransen heeft de gewoonte om de mis bij te wonen), maar
niet zo grondig als de oude rivaal van de kerk, het communisme. De
niet-blanke bevolking is blijven groeien”.

Macron, legt Kuper uit, is het symbool van “een nieuwe geïndividualiseerde, geglobaliseerde, ongodsdienstige samenleving”.

De vlucht van Frankrijk uit het katholicisme is zo duidelijk dat een nieuw boek, L’archipel français: Naissance d’une nation multiple et divisée, geschreven door de opiniepeiler Jerôme Fourquet, het culturele falen van de Franse samenleving heeft beschreven als een “postchristelijk tijdperk“:
De Franse samenleving is bijna volledig ontheemd geraakt van haar
katholieke basis. Het land, zo stelt Fourquet, voert nu zijn eigen ontkerstening door. En er is maar één sterke vervanger zichtbaar. Volgens een nieuwe wetenschappelijke studie
zijn er nu al evenveel moslims als katholieken onder de 18-29-jarigen
in Frankrijk; en moslims vertegenwoordigen 13% van de bevolking van de
grote steden in Frankrijk, meer dan het dubbele van het nationale
gemiddelde.

Soms lijken moslimgevoelens van gemeenschapssolidariteit deze versnippering te misbruiken om hun eigen “sharia getto’s” te creëren. Een rapport van het Institut Montaigne, “The Islamist Factory“,
heeft de radicalisering van de Franse moslimgemeenschap gedetailleerd
beschreven. In plaats van integratie, assimilatie en europeanisering
streven moslimextremisten in Frankrijk naar multiculturalisme, scheiding
en verdeling. De enclaves van immigranten aan de rand van Franse
steden, stelt Gilles Kepel in zijn boek La Fracture,
zetten aan tot “een breuk met de waarden van de Franse samenleving en
een wil om deze te ondermijnen”. “Deze mensen willen niet samenleven”,
zei de voormalige Franse minister van Binnenlandse Zaken, Gérard
Collomb, in een commentaar van Valeurs Actuelles.

Deze “breuk” werd opnieuw opgemerkt
in dezelfde publicatie: “Vier op de tien jongens in Seine-Saint-Denis
hebben Arabische-Moslim voornamen”. Peiler Jérôme Fourquet onthulde in een nieuwe studie, dat “18 procent van de pasgeborenen in Frankrijk een Arabisch-moslimnaam heeft”.

De “Grote Omschakeling” van Frankrijk is aan de gang. Zoals de filosoof Alain Finkielkraut onlangs schreef: “De Notre-Dame brand is geen aanval, noch een ongeluk, maar een zelfmoordpoging”.

h/t Giulio Meotti, cultureel redacteur van Il Foglio