Paris s’endorme

Een ‘zwarte lijst’ van schrijvers en analisten die nooit zullen worden uitgenodigd op een televisie- of radiotalkshow, wordt verspreid. De ‘fachosphère’ [een fascistische sfeer] omslag van  ‘Le Nouvel Observateur’ leek op een poster met foto’s van gezochte criminelen.

fachoshere
De foto’s op de omslag waren niet alleen van degenen die het nog durven wagen om de islam te bekritiseren, dat is vanzelfsprekend, maar ook van degenen die Israël durven steunen, die het  presidentschap van Obama kritisch volgen en van degenen die twijfelen aan de levensvatbaarheid van de euro.

Zoals werd verwacht heeft het Hof van Beroep van Parijs Philippe Karsenty schuldig verklaard aan het belasteren van de journalist Charles Enderlin en van de publieke televisiezender France 2. Het bewijsmateriaal, dat verzameld is door deskundigen en specialisten, waaruit blijkt dat het al Dura videoverslag een hoax was en dat de jonge Mohamed al Dura niet was gedood door Israëlische soldaten en, in feite, helemaal niet was gedood, werd volledig genegeerd.

Het rapport van de Israëlische regering dat dezelfde verklaring geeft – en dat eraan toevoegt dat het al Dura videoverslag een anti-Israëlisch en een antisemitisch bloedsprookje is – werd ook volledig genegeerd.

Als de Franse justitie onafhankelijk van de overheid zou zijn, dan zou een andere uitkomst mogelijk zijn geweest; maar de rechter in Frankrijk is strikt afhankelijk van de overheid, en als een ‘officiële waarheid’ is vastgesteld, dan doen rechters wat hen gevraagd wordt te doen.

Als de pers in Frankrijk vrij was, dan zou een dergelijk besluit als een groot schandaal zijn beschouwd, maar de pers in Frankrijk is niet vrij en geen enkele journalist zou breken met de ‘officiële waarheid’. In 2008 werden in een petitie, ter ondersteuning van Charles Enderlin en France 2, honderden handtekeningen verzameld; de weinige journalisten die niet ondertekenden werden bekritiseerd wegens hun ‘gebrek aan professionele solidariteit’.Sommigen werden bedreigd.

De al Dura zaak en de veroordeling van Philippe Karsenty zijn meer bewijs dat Frankrijk geen vrij land is en dat het gevaarlijk afzakt naar totalitaire gedragspatronen.

Jaar na jaar wordt de Franse justitie steeds meer een middel om een monolithische [eenvormige] visie aan de wereld op te leggen. Meer en meer wetten wijzigen [de interpretatie van] historische belangrijke gebeurtenissen, en historici die de wijzigingen betwisten lopen risico’s als ze dat doen. Wetten die oorspronkelijk zijn ingevoerd om ‘racisme tegen te gaan’ worden nu, in plaats daarvan, gebruikt om de aangifte van voor de hand liggende feiten te verbieden. Vandaag de dag, bijvoorbeeld, wordt  in Frankrijk, hoewel de slavernij wordt beschouwd als een misdaad tegen de menselijkheid, de enorme slavenhandel in Afrika en de Arabische wereld uitgesloten van de definitie; zelfs het spreken erover kan leiden tot zware beschuldigingen. Dit gebeurde in 2004 met Professor Olivier Petre-Grenouillau, als reactie op zijn boek ‘From Slave Trade to Empire’ [Van slavenhandel naar wereldrijk]. Columnist Eric Zemmour werd beschuldigd van het aanzetten tot rassenhaat en in 2011 veroordeeld tot een zware boete, omdat hij een feit had gemeld: dat het aantal islamitische delinquenten in de Franse gevangenissen bijzonder hoog was.

Screenshot_41

Een andere columnist, Ivan Rioufol, wordt nu vervolgd voor het feit dat hij een poster heeft bekritiseerd die was uitgebracht door een Franse islamitische beweging, ’Collectief tegen islamofobie’. De poster zegt: “Wij zijn het volk” en toont alleen gesluierde vrouwen en bebaarde mannen, wat Rioufol publiekelijk aan de kaak stelt door te zeggen dat de Franse natie ook is samengesteld uit niet-moslims. Hij zal binnenkort terechtstaan voor dit ‘misdrijf’.

Een andere journalist, Robert Menard, voormalig secretaris-generaal van ‘Reporters Without Borders’ [verslaggevers zonder grenzen] werd onlangs ontslagen door al zijn werkgevers, omdat hij gezegd had: “In sommige gevallen kan men begrijpen dat mensen voorstander zijn van de doodstraf”.

Nog recenter werd een tv-verslaggever, Clement Weil Raynal, zwaar gestraft omdat hij een foto zou hebben vrijgegeven die was genomen op het terrein van de belangrijkste vakbond van Franse rechters: de zeer linkse ‘Syndicat de la Magistrature’. De foto toont een enorm aanplakbord, bestempeld als de “Wall of Scumbags” [een muur van uitschot] compleet met vijandige graffiti tegen de belangrijkste politieke leiders van Frans Rechts. De lijst met alle beschikbare voorbeelden zou al snel erg lang worden.

Franse mainstream media zijn nu een middel om de wereld een visie op te leggen en die is precies dezelfde als de visie die wordt opgelegd door de Franse justitie en al degenen die werken voor dagbladen, tijdschriften, radio- en tv-stations weten wat ze riskeren als ze hun mond open doen en anders lijken te denken. Een ‘zwarte lijst’ van schrijvers en analisten die nooit worden uitgenodigd op een televisie of radio talkshow doet de ronde. Artikelen die namen verstrekken worden gepubliceerd. Een paar maanden geleden bracht een weekblad, ‘Le Nouvel Observateur’, een kaart uit van wat de redactie wel de ‘fachosphère’ noemde. De kaart verscheen op de omslag, en  zag eruit als een poster met foto’s van gezochte criminelen. Op de kaart stonden natuurlijk degenen die de islam nog durfden te bekritiseren, maar ook degenen die nog steeds Israël steunen, die het presidentschap van Obama met een kritisch oog bekijken, en degenen die twijfelen aan de levensvatbaarheid van de euro.

Dit alles wordt duidelijk en luid bekrachtigd en aangemoedigd door de huidige politieke leiders van het land, die toevallig socialist zijn.

De rechterlijke macht in Frankrijk is afhankelijk van de overheid, maar hetzelfde kan worden gezegd over de media. Drie van de zes belangrijkste Franse televisiezenders zijn publieke zenders. Andere kanalen behoren hoofdzakelijk tot bedrijven die afhankelijk zijn van overheidsopdrachten (openbare werken of ondernemingen die opdrachten uitvoeren voor de [Franse] defensie). Kranten en tijdschriften zijn afhankelijk van reclame, en meer dan dertig procent van hun reclame-inkomsten is afkomstig van de regering of van bedrijven die afhankelijk zijn van overheidscontracten.

Afgezien van de al Dura-zaak en de schandalige veroordeling van Philippe Karsenty, is er nog een walgelijke zaak, die bijzonder veel zegt over wat er in Frankrijk aan de hand is. Het Franse Ministerie van Cultuur is eigenaar en exploitant van veel musea in het land en subsidieert veel tentoonstellingen. Meer dan ooit behoren de tentoonstellingen die het subsidieert tot het domein van de propaganda: ‘kunst’ is nu, meer dan ooit, een excuus om een vervalste weergave van de geschiedenis te verspreiden of aan te zetten tot haat. Een tentoonstelling die op dit moment gehouden wordt in het ‘Musee du Jeu de Paume’ is een stap in deze richting: het is een fotografische weergave van de verering van ‘martelaren’ binnen Palestijnse families (het woord ‘martelaar’ wordt in de toelichting onder de foto geplaatst) . De ‘martelaren’ in kwestie zijn allemaal terroristen die zelfmoordaanslagen gepleegd hebben en Israëlische burgers hebben gedood. De catalogus van de tentoonstelling omschrijft hen als dappere ‘verzetsstrijders’ die vechten tegen de ‘koloniale bezetting’ en die ‘hun leven opofferden voor de vrijheid’. De ‘kunstenaar’ is een ‘Palestijnse’ vrouw, Ahlam Shibli.

De tentoonstelling kon verplaatst worden naar een galerie in Gaza en Hamas zou er geen probleem mee hebben. Het is een duidelijke verheerlijking van terrorisme en moord. In een grotesk voorbeeld van Orwelliaanse morele omkering stelt de tentoonstelling moordenaars voor als slachtoffers, en slachtoffers als misdadigers, die het verdienen om te sterven. Wat het mogelijk negatieve effect op beïnvloedbare Franse moslimbezoekers zou kunnen zijn kan men zelf wel vaststellen.

De belangrijkste Frans-Joodse organisaties hebben de alarmbel geluid bij het Franse Ministerie van Cultuur; ze hebben gezegd dat er ten minste een waarschuwing moest worden geplaatst bij de ingang van de tentoonstelling, waarin zou worden uitgelegd dat de ‘martelaren’ onschuldigen hebben vermoord.

Het ministerie van Cultuur antwoordde dat Ahlam Shibli een ‘erkende kunstenaar’ was en dat haar werk niet kon worden ‘gecensureerd’. Joodse organisaties hebben vervolgens op zondag 7 juli opgeroepen tot een vreedzaam protest voor het museum; het protest werd verboden door de politie. De Franse islamitische en ‘pro-Palestijnse’ bewegingen hadden gezegd dat ze ‘handelend’ zouden ‘optreden’ als het protest zou plaatsvinden. Ze hoefden niet  ‘handelend op te treden’.  Niet alleen hebben de Franse media unaniem vol lof over het ‘artistieke’ werk van Ahlam Shibli gesproken, maar ook werden er klachten ingediend tegen de Joodse organisaties die opriepen tot een protest. Waarom? De Joodse organisaties werden beschuldigd van ‘aanzetten tot haat’.

In het huidige Frankrijk subsidieert de overheid fototentoonstellingen die terrorisme verheerlijken en die aanzetten tot haat, maar als je de waarheid onder woorden brengt, dan kun je niet alleen in een rechtbank aangeklaagd, veroordeeld en beboet worden voor het ‘aanzetten tot haat’, maar als je wordt bedreigd door islamitische en ‘pro-Palestijnse’ bewegingen, zal je recht om een vreedzaam protest te organiseren worden geweigerd.

Auteur: Guy Millière   bron: gatestoneinstitute
Vertaald uit het Engels door Wachteres & Henk V. voor E.J. Bron

image_pdfimage_print
Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *