Vervalst nieuws en censuur op de waarheid

Nu de meeste kijkbuiskinderen eind juli  lekker op vakantie zijn en de leugenzenders hun invloed niet meer kunnen uitoefenen behalve op de tablets en smartfoons van de toeristen liggend op de stranden, kuierend op de dijken, of onder een parasol zittend ergens op een terrasje, ligt de lat tussen waarheid en leugen terug iets gelijker. https://s14-eu5.startpage.com/cgi-bin/serveimage?url=http%3A%2F%2Ft0.gstatic.com%2Fimages%3Fq%3Dtbn%3AANd9GcQrwQwk8PJ7sm9HoffUWSHARyruK91bmVV9RhZu7fXS6755wBcR&sp=24d2374013f1c017e63234c880e8661d&anticache=183344

De huidige generatie volwassen 65-plussers is nog de enige die objectief kan oordelen over het feit dat de informatie die op ons van alle kanten wordt afgevuurd leugens zijn of vervalsingen, dikwijls gedekt door brutale censuur op de waarheid. Alleen hun ouders en grootouders wisten immers wat propaganda was en hoe die werkte. Communistische propaganda en nazi-propaganda hadden generatie na generatie hun ogen geopend en hun geesten gescherpt. Zij wisten het. Dikwijls uit eigen ervaring en meestal ook door persoonlijke waarnemingen.

Lees verder

image_pdfimage_print
Share

Water is het nieuwe vaatje

Wat kranten weigerden te publiceren. Hoor dit eens, uitgemolken, meelopende belastingbetalende burgers, gemanipuleerde geesten, geitenwollensokken -aanhangers en -ideologen ! !
Politici zonder eigen ideeën of denkvermogen die eigenlijk van niets afweten, horen vrijwel enkel de groene mafketels lobbyen. Dat Bodifee’s tekst nergens kon verschijnen bewijst dat vele bronnen en kanalen gekaapt zijn, dit een streep door de grote belastingplannen moet zijn.
Politici denken niet verder na dan over de uitgelezen mogelijkheid om het volk verder te pluimen, hun natte dromen te realiseren en hun lijken onder de mat te vegen. Ze creëren en verfijnen een probleem, dat er niet is, of doen dat met de hulp van spindoctors en opiniemanagers. Dat probleem planten ze dan in de hoofden van de bevolking middels de regimepers-lakeien, tot er een consensus of gelatenheid is gecreëerd, om vervolgens de prijs van het drinkwater en de belastingen te verhogen. Dit zijn mechanismes, een methodes, die al decennia goed werken, en die de burgers slikken. Niet in het minst rond windmolens en zonnepanelen. Water is het nieuwe vaatje waaruit graaiers en politici tappen

En ja, de hittegolf speelt hen als geroepen in de kaarten. Zou de CD&V-god er iets mee te maken hebben? Of….. de duivel?

Drijvend op de waan van de dag roeit de regering verder in de stront.

 

image_pdfimage_print
Share

Ja wadde Torfs

Ik vreesde aanvankelijk dat Rik Torfs het op een geestige, humoristische manier over het geslacht van de engelen zou hebben in zijn opiniestuk in Knack.
Maar oh, wat ben ik verrast.

Ik kan hem op alle punten nagenoeg bijtreden. Echt het lezen waard.
Echter, ik geloof niet in alle leraren, en geef toch de kinderen niet op. (nu ja, sommige wel, maar dat is ook niet de fout van de leraren)
Er zijn er namelijk veel die beter een ander beroep hadden gekozen; die leraar zijn geworden net vanwege de vele vakanties, de mogelijkheid om zelf hun kinderen op te vangen (vooral vrouwen kozen daarom voor het onderwijs, en niet onbegrijpelijk. Ik wil ook weerleggen dat elk vak evenveel moeite en voorbereiding kost. ( tijd die men graag bij de uren voor de klas telt). Naarmate men langer lesgeeft ontstaat er routine, duren lesvoorbereidingen minder lang. Neem nu Frans, geschiedenis, godsdienst, L.O, maar ook in wiskunde. Als er al iets verandert dan in die vakken dan gaat het vrijwel altijd boven het petje van de leerlingen ( en van de meeste leerkrachten) En de geschiedenis bvb, die verandert nooit . Dat de leraar creatief moet zijn en zijn vakken echt moet beheersen staat buiten kijf. Het is ook voor hem/haar noodzakelijk om die boeiend te houden, de sleur te doorbreken, en niet alleen voor de kinderen. Ik voel de verontwaardiging om mijn kritische noten al opborrelen bij de (ex) leerkrachten.
Laat ik die wellicht nog aanwakkeren met de uitspraak: leerkracht is geen zwaar beroep, hoogstens dat van de kleuterjuf en de leraar/lerares van het eerste leerjaar, die tegen al dat gejank en gekrijs moeten kunnen, en horendol naar huis gaan.
Tot slot: Ik ben dan wel geen leerkracht. Ik zou ontgoochelt zijn de dag dat mijn zoon mij overtreft, maar de trots en tevredenheid die ik dan zou voelen zou dat primaire gevoel vele malen overtreffen. Dat is ook hoe een leerkracht zich moet verhouden tot zijn leerlingen.
En zoals Torfs goed beschreef : niet vluchten in gelijkheid als alibi om de vrees te sublimeren door intelligente en kritische leerlingen te worden overvleugeld.

Rik Torfs’ tips voor leerkrachten: ‘Volg de regels niet’
Uit Knack van 04/07/18
(Met dank aan Michel Berger voor de tip)

Wie niet langer gelooft in de leraar, geeft ook de jeugd op. Rik Torfs roept de leerkrachten op weer meer trots te vinden in hun werk. ‘Een echte leraar is altijd een beetje een artiest.’

Vele jaren geleden, het moet rond 1970 zijn geweest, zag ik een televisieprogramma waarin ouders de raad kregen van hun kinderen niet het onmogelijke te eisen. Zo mag een leraar niet vragen, hopen of verwachten dat zijn kind het even ver schopt als hijzelf en ook leraar wordt. De beelden vond ik nooit terug, maar ik dacht er vaak aan. Het lijkt vandaag onvoorstelbaar, het leraarschap dat doorgaat als een topjob. Gladde reclamejongens genieten in onze tijd meer waardering dan wie de jeugd onderwijst. Leraren zijn voor veel medeburgers lui met een middelmatige intelligentie en eindeloos durende vakanties. De leraarskamer is een symbool van geestelijke leegte, waarin de gesprekken voornamelijk over realityshows op de televisie en echtscheidingsperikelen van de nukkige schoolvossen zelf gaan. Niet over de Metamorfosen van Publius Ovidius Naso, zoals je van ‘hoogopgeleiden’ zou verwachten.

Nochtans, wie niet langer gelooft in de leraar, geeft ook de jeugd op. Vindt haar minder belangrijk dan het eigen ogenblikkelijke genot.

Hoe kan de leraar in deze tijd overleven? Meer, hoe kan hij of zij, want meestal gaat het om een vrouw, met professionele trots en persoonlijke voldoening het leraarsberoep uitoefenen? Een plan in vijf punten.

1. Ken uw vak en bemin het

Dat is de sleutel van alles. Wie zich als een vis in het water voelt in de materie die hij doceert, geeft beter les. Juist omdat die kennis zo vanzelfsprekend lijkt, verzeilt ze weleens op de achtergrond. De pedagogische vorming neemt bij de opleiding van leerkrachten te veel plaats in, ten koste van algemene en vakkennis. Wat baat het allerlei kneepjes onder de knie te hebben om vervolgens een vak te onderwijzen dat je zelf maar matig beheerst? Dat bleek duidelijk toen recent in Vlaanderen klachten over de belabberde kennis van het Frans bij scholieren naar boven kwamen. Vlaanderen haalde op dat gebied Nederland in, een prestatie. Een belangrijke oorzaak van de neergang is dat onderwijzers en vak-leraren vaak zelf niet in staat zijn om vlot Frans te spreken. Ze weten perfect hoe ze erover moeten doceren, maar de taal beheersen ze nauwelijks.
Ook het woord ‘lesvoorbereiding’ wordt te eng geïnterpreteerd. Een leraar kan natuurlijk, ’s avonds thuis bij kunstlicht, een les tot in de puntjes voorbereiden. Ze duurt exact 48 minuten, na een kwartier komt er een grap en de powerpointpresentatie is in orde. In het oog springend nadeel: ruimte voor impro-visatie of gesprek blijft er nauwelijks.

Hoe dan ook, de echte voorbereiding is het leven zelf. Hoe iemand zijn vak beleeft, de ontwikkelingen ervan volgt, dwarsverbanden legt. Wie van zijn vak houdt, is er altijd mee bezig, ook als hij zich in de sporthal bevindt of naar bizarre internetsites kijkt. Het houdt hem gezelschap in goede en kwade dagen. Ik herinner me hoe ik, heel lang geleden, een oud-leraar een prentkaart stuurde met daarop de abdij van Jumièges in Normandië. De geadresseerde bleek de afgebeelde ruïne heel goed te kennen, had het er geregeld over in zijn lessen, vertelde dertienjarigen hoe de Vikingen de site plunderden. Hij greep het simpele kaartje aan om zich verder in de geschiedenis van de abdij te verdiepen. Midden in de vakantie. Zonder enige les in het verschiet, die dringend moest worden voorbereid. Op zijn werktafel lag altijd wel een Franse roman, de laatste Prix Goncourt bijvoorbeeld. En de Parijse politiek volgde hij op de voet. Ook hoger opgeleide ouders konden moeilijk anders dan hem ernstig nemen.

Kortom, de eerste les voor leraars is: ware kennis van uw vak is de beste lesvoorbereiding. En ze is de sleutel voor uw zelfvertrouwen in een samenleving die onderwijzers en leraren niet langer automatisch waardeert. Dat kan een startpunt zijn voor licht subversief gedrag dat ik iedere leraar toewens.

2. Volg de regels niet

Doet een leraar dat wel, dan is lesgeven vrijwel onmogelijk. Eindtermen in koeterwaals, administratieve verplichtingen, opvoedingstaken die eigenlijk ouders toekomen, troosteloze invulboeken: zij staan allemaal dat in de weg waar de echte leraar goed in is en waarom hij koos voor zijn vak: het plezier van het lesgeven. Ik weet dat het gemakkelijker gezegd is dan gedaan, maar een leraar zou moeten weigeren absurde taken op te nemen of aan onredelijke eisen te beantwoorden. En wel hierom: een echte leraar is altijd een beetje een artiest, niet zomaar een functionaris. Een functionaris kun je vragen een strikte verslaggeving van zijn activiteiten aan te reiken. Wanneer vond de vorige controle van het blusapparaat plaats? U leest het op het apparaat zelf. Wanneer werden de toiletten van de luchthaven voor het laatst gereinigd? Een geparafeerd papier op de binnendeur leert het u.

Dat leraren over al hun activiteiten papieren moeten invullen, laat twee dingen zien. Vooreerst dat ze volgens hun bazen niet te vertrouwen zijn, anders was die papierwinkel overbodig. Vervolgens, en fundamenteler, dat ze als uitvoerders van een opdracht worden beschouwd en niet als creatieve geesten. Functionarissen, geen artiesten.

Collega’s die aan de universiteit papieren moesten invullen, gaf ik altijd de volgende raad: doe niets. Daarna komt een tweede mailtje met de dringende vraag alsnog een antwoord te verschaffen. Hou vol, hul u in stilte. Vervolgens arriveert er een nieuw, lichtjes alarmerend bericht: ‘Dit is uw laatste kans.’ Dat is het moment om uw karaktersterkte te tonen: druk op de delete-knop. Als u daartoe de moed hebt, volgt er niets meer. De administratie gaat ervan uit dat u na drie mails braaf in de pas loopt. Ze beschikt niet over een vervolgscenario.

Worden de bazen boos op u? Zou kunnen. Maar uw beste bescherming is de kwaliteit van uw lessen.

3. Leerlingen springen niet ver, of niet ver genoeg, met vakkennis alleen.

Daar is iedereen het vandaag over eens. Studeren is maar een begin, permanente vorming geldt als vanzelfsprekend. Tegelijk horen we voortdurend pleidooien voor de invoering van specifieke vakken die juist wel op detailkennis en weetjes mikken, die dus de tegenovergestelde gedachte belichamen. Een vak sociale zekerheid, eerste hulp bij ongevallen, financiële geletterdheid: volgens sommigen zouden ze allemaal op de middelbare school verplicht moeten worden. Niet dat die vakken nutteloos zijn. Maar ze zijn afgeleiden, toepassingen, ze mikken niet op brede algemene kennis of kritische zin. Terwijl de school jongeren moet vormen tot weerbare mensen die met tegenslagen om kunnen gaan en niet te lang bij hun eigen successen stilstaan.

Kritisch denken bereik je niet door, nauwelijks verhuld, leerlingen een ideologie door de strot te duwen. Een vak burgerschap houdt een valstrik in. Lessen in democratie en burgerzin maken er deel van uit. En jongeren moeten kritisch leren denken, dat ook. Daar zit al een verborgen contradictie in. De plicht om kritisch te denken maakt een doelstelling van wat een houding hoort te zijn.

Helemaal fout is het in universitaire kringen vaak gepromote vak ‘ Global Citizenship’. De Engelse titel en het impliciete conformisme dat in het hanteren van een modeterm verscholen zit, zouden al argwaan moeten wekken. De 17 sustainable development goals waarover de Verenigde Naties in 2015 politiek akkoord gingen, zouden de leidraad voor zo’n vak vormen. Het zijn vaak heel laconieke, erg abstracte begrippen waar niemand tegen kan zijn, zoals ‘ no poverty’, ‘zero hunger’ en ‘quality education’. Maar het is natuurlijk wel mogelijk aan algemene begrippen waarover politieke consensus werd bereikt een uitgesproken ideologische inhoud te verschaffen die bovendien als wetenschappelijk wordt voorgesteld.

Een raad aan de leraren: dring uw leerlingen die ideeën niet op, zeker niet als u ze zelf politiek ondersteunt. Jongeren hebben ideologische manipulatie vlug door en gaan al gauw het tegenovergestelde denken. Durf te choqueren en te verrassen. Laat leerlingen debatteren over gevoelige maatschappelijke onderwerpen zoals migratie en gelijkheid en spoor hen aan om een positie in te nemen die niet de hunne is. Nu en dan ook een stelling die op het randje is. Niet alleen leidt dit tot meer empathie voor anderen. Het helpt ook om wat leerlingen uiteindelijk de beste oplossing vinden niet als de enig juiste te zien. Kortom, het tegenovergestelde van een enge, beheersbare en geruststellende visie op global citizenship, maar een blik op de wereld zoals hij werkelijk is, complex en dubbelzinnig, ook in ieders eigen straat.

4. Stimuleer nieuwe vaardigheden, maar vergeet de oude niet.

De laatste jaren doen bewindslui er alles aan om jongeren te overtuigen voor de STEM-richtingen te kiezen. Science, technology, engineering, mathematics. De toekomst. Wiskunde en wetenschappen. Dat in die gebieden een mooie professionele carrière uit te bouwen valt, is juist. Fout evenwel is de gedachte dat die mathematische kennis tegelijk een mechanische benadering en evaluatie van de leerstof vereist. Dat ze een homo mathematicus creëert. Het is niet omdat iemand wiskundig is geschoold dat zijn leven mathematische dimensies moet aannemen. Behoorlijk spreken en schrijven is ook voor een wiskundige van belang. Een diploma behalen na uitsluitend multiplechoice-examens te hebben afgelegd, wat vandaag in sommige opleidingen aan universiteiten kan, is een aanfluiting van de algemene vorming.

Een verstandige leraar laat zich niet verblinden door de verandering, maar heeft ook aandacht voor wat ongewijzigd blijft. Niet eenvoudig: we worden zodanig met verhalen over de ‘razendsnel evoluerende kennismaatschappij’ om de oren geslagen, dat we beginnen te geloven dat de kennis die we ’s morgens verwerven ’s avonds verouderd is. Een beetje zoals de waarde van het geld bij hyperinflatie: bij zonsondergang koop je één brood met het geld waarmee je er enkele uren eerder twee kon betalen.

Maar niet alles verandert. Het is zaak oog te hebben voor wat constant blijft, in sommige gevallen zelfs van alle tijden is. Daarbij hoort de menselijke behoefte om te blijven communiceren, meer, vaker, intenser dan vanuit een puur praktisch oogpunt noodzakelijk lijkt. E-commerce en buurtwinkels maken op hetzelfde moment furore. Wat contradictorisch lijkt, is in feite gewoon menselijk.

In ieder geval blijven spreken en schrijven essentieel, ook al spelen ze niet in ieders leven een even belangrijke rol. Taal is meer dan een manier om tot uitdrukking te brengen wat we denken, ze is een onderdeel van onze gedachten. En op die wijze ook een stuk van ieders mens-zijn.

Vooruitgang wordt vaak gezien als het achter ons laten van het verleden, terwijl we ons in nieuwe gewaden hullen: STEM en cijfers tegenover taal en woorden. Een kritische leraar laat zich niet vangen door valse dilemma’s. Hij laat zich evenmin meedrijven met de mode, voor zover die geen teken van vernieuwing maar een uiting van volgzaamheid is. In dat verband blijft een citaat van Nicolás Gómez Dávila onverkort overeind: ‘Tegen de stroom oproeien is niet onverstandig als de rivier vloeit in de richting van watervallen.’

5. Stimuleer de ongelijkheid tussen uw leerlingen.

Daarmee wil ik niet zeggen dat sociale barrières aanvaardbaar zijn of dat gelijke kansen plotseling niet meer hoeven. Integendeel, laat het bijzonder duidelijk zijn, op dat gebied mogen we absoluut geen concessies doen.

Maar er bestaat ook een verkrampte versie van gelijke kansen die langzaam overvloeit in inhoudelijke gelijkheid. En die laat ideologie primeren op het belang van de individuele leerling. Zo bereidt Wallonië een onderwijshervorming voor waarin alle leerlingen tot ze zestien zijn op school exact hetzelfde vakkenpakket krijgen voorgeschoteld. Aanleg voor Latijn of niet, talent voor technologie of heel weinig: iedereen hetzelfde. Waardoor een vorming in wat jongeren echt interesseert te schraal wordt, en de afkeer voor wat ze tegen heug en meug wordt voorgeschoteld, levenslang blijft duren. Gedwongen Latijn. Verplichte technologische opvoeding voor motorisch gestoorden. Erken gewoon dat mensen andere talenten hebben, het ene is niet beter dan het andere, maar ze verschillen van elkaar. Vlak ze niet af. Het verschil tussen mensen is de sleutel van hun persoonlijk succes, maar ook van maatschappelijke vooruitgang. Stimuleer jongeren dus om hun talent te ontplooien waardoor ze vanzelf van anderen zullen verschillen. Fnuik hun talent niet door hen eenheidsworst te voeren. Iemand die zeer begaafd is in wiskunde heeft niet genoeg aan standaardoefeningen alleen. Zoals iemand met aanleg voor schrijven meer in zijn mars heeft dan het opstellen van een correcte e-mail. In beide gevallen bot het banale karakter van de gegeven opdrachten hun creativiteit af.

Ongelijkheid is een gegeven. En de motor voor elke dynamiek. Koester haar, daarna blijft er nog meer dan genoeg tijd en ruimte over voor herverdeling, waar elk maatschappelijk debat over gaat, of het nu op gelijkheid inzoomt, op rechtvaardigheid, klimaat, diversiteit of gelijke kansen. Wezenlijk gaat het altijd over herverdeling. Maar die is pas mogelijk bij de gratie van ongelijkheid, van ongelijke talenten die, zoals dat soms wat simpel en sloganesk wordt uitgedrukt, ‘het verschil maken’.
Het stimuleren van ongelijkheid is voor een leraar niet altijd simpel. Wie lesgeeft, hoe verstandig hij ook is, ontdekt tijdens zijn carrière altijd mensen die intelligenter zijn dan hijzelf. Hij moet sterk in zijn schoenen staan om dat aan te kunnen. Slaagt hij daar niet in, dan is ‘gelijkheid’, zonder oog voor iemands specifieke talenten, een gemakkelijke en bovendien schijnbaar rechtvaardige weg om te vluchten. Bestaat er een mooier alibi dan gelijke behandeling, een moreel principe, om de vrees te sublimeren door intelligente en kritische leerlingen te worden overvleugeld?

Nochtans is juist de bekentenis niet de sterkste te zijn iets dat altijd bijblijft, en de leraar die ze durft te doen onvergetelijk maakt. Ik herinner me uit mijn eigen schooltijd verschillende strategieën die onderwijzers en leraren gebruikten om kritiek het hoofd te bieden. Eentje beweerde zelfs dat hij gelijk had omdat hij tijdens zijn opleiding de grammatica van P.C. Paardekooper (1920-2013) uit het hoofd had moeten leren, wat voor zijn leerlingen tot de verplichting leidde hem daarvoor te loven. Veel mooier vond ik een uitspraak van mijn onderwijzer uit de vijfde klas: ‘Van iedereen die hier aanwezig is, weet ik het meest, maar de verstandigste ben ik niet.’ Wat was dat slim. We bewonderden hem allemaal, terwijl ieder van ons hoopte dat hij het was die de meester in intelligentie overtrof. Dat was pas een aanmoediging.

image_pdfimage_print
Share

Feitelijk overtuigen (2)

Met de grote vakantie in aantocht, is de redactie van nageltjes uiterst verheugd te kunnen melden dat “Feitelijk Overtuigen, het overreden van supporters van islam” van Professor dr. Warner te verkrijgen is als E-boek en afdrukbare PDF.

En dit op de website van het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam Internationaal (CSPII), in ruil voor een schenking van 3,9 dollar, of het formidabele bedrag van 3.4 Euro.

Veel minder dus dan één nummertje van Humo of Knack, maar een wetenschappelijk, maatschappelijk en politiek uiterst  kostbaar boek van 86 pagina’s dat de loop van de wereldgeschiedenis zal gaan veranderen.

Wij willen uw leesgenot niet verminderen door nu al te veel details prijs te geven. Maar toch een korte omschrijving zodat je het uitzonderlijk belang van dit werk beter kan inschatten. “Feitelijk overtuigen” is geen essay, geen pamflet en zeker geen denkoefening. Het is een handleiding met een methode om, zoals de ondertitel reeds suggereert, supporters van islam te overtuigen van hun eigen ongelijk. Let wel, het gaat om overreden met feiten, niet met fictie en zeker niet op  basis van fantasierijk meningen.

Opgelet ook. Het is niet bedoeld om mohammedanen te overtuigen van hun ongelijk. Mensen  die geloven dat Mohammed tijdens de zevende eeuw in een nacht vanuit Mekka over en weer naar Jeruzalem en de hemel vloog op de rug van een vliegend paard, trachten te overtuigen van de onzin van hun religieuze illusie is pure tijdverspilling.

Het bevat benevens een wiskundige analyse van de doctrine van islam, een overzicht van de feiten en tevens een argumentatiemethode. Deze laatste wordt aanbevolen als antwoord op de vele ontwijkingsmanoeuvres en valkuilen die supporters van islam bijna routinematig gebruiken om toch maar hun vermeende waarheid en illusies overeind te houden.

Baanbrekend, een Nederlandstalige vertaling van een van de belangrijkste werken van de voorbije 20 jaar geschreven door Professor dr. Bill Warner PHD, fysicus en mathematicus.
Een wetenschappelijk onderbouwde methode om eerlijke supporters van islam te overreden om langzaam maar zeker te gaan twijfelen aan hun eigen gelijk en hen uiteindelijk te laten beseffen dat ze helemaal ongelijk hadden.

Als je de ware natuur van de islam begrijpt, wil je wellicht anderen overtuigen. U kan ontdekken dat ze hun hersenen hebben gevuld met de apologetische versie van de islam, en je hun eigen rechtvaardiging opdringen om die van het establishment te ondersteunen.

Dit boek is geschreven voor degenen die efficiënt willen zijn bij het overtuigen van anderen over de doctrine van de islam. U leert de krachtige methode van een op feiten gebaseerde redenering. Sinds 9/11 is deze methode gebruikt om de gedachten van apologeten uit alle politieke achtergronden te veranderen.

Iedereen, of het liberalen of progressieven, links of conservatief zijn, ze kunnen allemaal overtuigd worden om de waarheid te. zien in het licht van de feiten over de islam. Aangezien de methodes die. in dit boek worden gebruikt, gebaseerd zijn op de heilige islamitische bronteksten, zullen degenen die de Trilogie van Koran, Sira en Hadith gelezen hebben het volledige voordeel genieten.

Anderen kunnen leren van de voorbeelden, maar hoe meer feiten u heeft, hoe beter uw resultaten zullen zijn. Als u de Trilogie wilt begrijpen, ga naar www.politicalislam.com waar u over de leer van de islam kunt leren.

CSPI International is een internationale opvoedkundige organisatie die mensen overal ter wereld verbindt en gemakkelijk te begrijpen kennis verschaft over politieke islam. De grondslag werd gelegd door Dr. Bill Warner, voorzitter van CSPI. De dag na 9/11 besliste hij de bronteksten van de islam beschikbaar te stellen aan alle mensen.

Het boek is uit het Engels vertaald in het Nederlands en eind juni 2018 als E-boek en PDF te verkrijgen bij het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam Internationaal. Doe de schenking online en gebruik Visa. Je hebt paypal helemaal niet nodig.

Over de auteur:

Dr. Bill Warner is een prominente en zeer gerespecteerde expert op het gebied van de Politieke Islam. Hij behaalde een doctoraat in natuurkunde en wiskunde aan de North Carolina State Universiteit in 1968. Acht jaar lang was hij professor aan de Tennessee State Universiteit.

Dr. Warner heeft zijn hele leven interesse gehad in religie en de effecten ervan op de geschiedenis. Decennia lang heeft hij de bronteksten van de grote religies bestudeerd. Zelfs vóór de vernietiging van het World Trade Center had hij de oorlog tussen de islam en Amerika voorspeld. De dag na 9/11 besloot hij om de bronteksten van de islam voor de gemiddelde persoon toegankelijk te maken.

Dr. Warners opleiding in wetenschappelijke theorie en wiskunde heeft de manier bepaald waarmee hij de islamitische leer heeft geanalyseerd. De eerste stap was om te beseffen dat de islamitische teksten moeilijk toegankelijk zijn gemaakt om te lezen en te begrijpen. Daarom ontwikkelde hij een educatief programma om de teksten van hun verwarring te ontdoen. Het werd duidelijk dat de islam niet gebaseerd is op dezelfde beschavingsbeginselen als de rest van de wereld.

Dr. Warner stichtte het Centrum voor de Studie van de Politieke Islam (CSPI) en is hiervan de directeur. Hij heeft een dozijn boeken gepubliceerd over de Politieke Islam en maakt deze daarmee heel begrijpelijk. Verder ontwikkelde hij de allereerste zelfstudie cursus over Politieke Islam.

Over het Boek.

Het is gedrukt in A5 formaat, telt 86 pagina’s en weegt slechts 132 gram. De lectuur ervan vergt nauwelijks een zondagnamiddag. Het boekje kan gemakkelijk als leidraad meegenomen worden naar spreekbeurten, bijeenkomsten en vergaderingen.

Het begint met uit te leggen waarom er zo veel verwarring bestaat omtrent islam, en definieert daarna de “officiële” islam, die politiek correct en dus onwaar is.

Kunnen wij niet gewoon met elkaar opschieten? vraagt de auteur zich af. Maar stukje bij beetje ontmaskert hij de islam door op feiten gebaseerde voorbeelden te geven waardoor de officiële islam in al zijn aspecten op een wetenschappelijk onweerlegbare manier weerlegd wordt voor christenen en atheïsten.

Leugenachtige mythes zoals het “gouden tijdperk van de islam” worden herleid tot wat ze slechts zijn en door een case-study maakt de auteur duidelijk hoe de apologetische opvattingen over islam ingang konden vinden.

De kracht van dr. Warners methode ligt hem in het feit dat ze geen gebruik maakt van tegenspraak maar van het vermelden van de andere kant van de dualistische waarheid in de schriftelijk vastgelegde canon van de  islamitische doctrine. Niemand dringt conclusies op en uiteindelijk zijn die zo voor de hand liggend dat supporters van islam hun foute interpretatie gemakkelijk zelf beseffen. Of ze dat onmiddellijk zullen toegeven is een andere zaak, maar de twijfel die gezaaid is in hun brein zal uiteindelijk overwinnen omdat die rationale twijfel gebaseerd is op doctrinaire en historische feiten en niet op vage, ongecontroleerde of geïndoctrineerde en of gesublimeerde opinies.

Schenk en ontvang het boekje: https://www.cspii.org/nl/publicaties/feitelijk-overtuigen

Geef ook dit bruggetje door aan iedereen die je dierbaar is en vooral de jongeren onder hen!

image_pdfimage_print
Share

Net dat wat de censuur wist, moet u weten !

Ik heb tot grote ergernis vastgesteld dat de video van de officiële toespraak van Dr Alice Weidel (AfD) in de Bundestag werd verwijderd door Facebook. Nee, het betrof hier allerminst fake news. Men zou denken dat toespraken in een parlement daarvan, in naam van de democratie, net moesten beschermd zijn. Niet dus.
Ook de Duitse Facebookaccount van waaruit ik de video linkte werd gewist. Alle commentaren gelijk daarmee.
Geen nood, de video is niet verloren, want ik heb die op enkele plaatsen gedownload. U zult de ‘verboden’ video op een andere plaats kunnen bekijken, namelijk op Nageltjes.be
En net dat wat verboden en gewist wordt op Facebook en het internet, wat u niet mocht horen of zien, is dat wat u wel moet weten.
Hier de link naar de video op VK : https://vk.com/a.griffon?w=wall377388640_47
Helaas staat WP het embedden van video’s van VK niet toe. ( tenzij de admin een oplossing heeft. Het bestand is namelijk te groot om hier rechtstreeks te plaatsen)
Vandaar ook uploaded naar blogger https://agriffon.blogspot.com/2018/06/net-dat-wat-de-censuur-wist-moet-u-weten.html

en naar mijn Youtube-kanaal

image_pdfimage_print
Share

Durven jullie straffen, beste kiezers?

Als jullie voor dit massale bedrog, de CD&V oplichters niet de rekening durven te presenteren in het stemhokje, niet eisen dat het ACW het uit eigen zak betaalt en niet de belastingbetaler, dan verdienen jullie sufferds niet beter dan het geld kwijt te zijn.
Is het god en de heilige kerk, de wolligheid, de angst die u wordt ingeboezemd voor fundamentele veranderingen in het bestuur van dit land, de greep die CD&V en haar acolieten op de sociale sector hebben en die ui mogelijk kunnen treffen?

Kunt u echt niet zonder het door hen verkrachte middenveld waartoe u zich (misschien verplicht) rekent?
Alsof een vereniging van vrouwen, jeugd, landbouwers, gepensioneerden en andere organisaties niet kunnen bestaan en voorspoedig zijn zonder horig te zijn aan deze kliek ACW dieven en hun advocaten ? !!
Geloof hen, de tsjeven, niet. Geef niet op. Wraak kan zoet zijn.

image_pdfimage_print
Share

De guillotine komt steeds dichterbij

Allons enfants de la patrie !

Tremblez tyrans, et vous perfides
L’opprobe de tous les partis.
Tremblez, vos projets parricides
Vont enfin recevoir leur prix!
Vont enfin recevoir leur prix!
Tout est soldat pour vous combattre.
S’ils tombent nos jeunes héros,
La terre en produit de nouveaux
Contre vous, tous prêts à se battre!

Beeft, tirannen en verraders,
de schande van alle partijen!
Beeft, uw vadermoordelijke projecten
zullen uiteindelijk hun prijs ontvangen.
Alles, wat tegen u vecht, zijn soldaten.
Als ze vallen, onze jonge helden,
brengt de aarde nieuwen voort,
allen bereid om tegen u te vechten.

Macron: financiële sancties voor landen die vluchtelingen weigeren

De Franse president Emmanuel Macron (rechts) deed zijn uitspraken na overleg met de Spaanse premier Pedro Sanchez (links) in Parijs. ©AFP

De Franse president Emmanuel Macron is voorstander van boetes voor EU-lidstaten die de opvang weigeren van migranten met een asielstatus.

Dat zei de Franse president na afloop van overleg met de Spaanse premier Pedro Sanchez in Parijs. Het Frans-Spaanse overleg gaat vooraf aan de informele Europese minitop die zondag in Brussel over migratie wordt gehouden.

Macron en Sanchez zullen op die minitop in Brussel voorstellen om gesloten opvangcentra op Europees grondgebied in te richten voor migranten. De Franse president ziet dat als ‘een andere en aanvullende oplossing’ voor de aanhoudende onenigheid in de Europese Unie over de aanpak van migratie.

‘Eens op Europees grondgebied aangekomen, moeten mensen geplaatst worden in gesloten opvangcentra conform aan de regels van het UNHCR en die gefinancierd worden met Europees geld. Zo kunnen we de dossiers snel behandelen en een Europese solidariteit bewerkstelligen doordat alle lidstaten hun verantwoordelijkheid nemen en mensen opnemen die recht op asiel hebben’, zei Macron.

Ramkoers

EU-landen die desondanks geen migranten met een bewezen asielstatus willen opnemen moeten daarvoor financieel gestraft worden vindt Macron: ‘Het kan niet zijn dat landen op grote schaal profiteren van de solidariteit in de EU maar zich tegelijkertijd op grote schaal beroepen op nationaal egoïsme als het gaat over migratie-onderwerpen’.

De regeringsleiders van de vier Visegrad-landen spraken zich donderdag nog uit voor een veel strenger Europees asielbeleid. ©REUTERS

Daarmee ligt de Franse president op ramkoers met de Visegrad-landen binnen de Europese Unie. Dat losse samenwerkingsverband tussen Hongarije, Polen, Tsjechië en Slowakije sprak zich afgelopen week samen met Oostenrijk uit voor een veel hardere aanpak van de migratie en wil niet weten van opvangcentra op het grondgebied van de Europese Unie.

Ze weigeren vluchtelingen op te nemen in het kader van het spreidingsplan van de Europese Commissie. ‘De EU moet niet focussen op de herverdeling van vluchtelingen, maar op de bescherming van haar grenzen’, zei de Hongaarse president Viktor Orban laatst nog.

De Visegradlanden zijn ook niet aanwezig op de mini-migratietop die zondag op instigatie van de Duitse bondskanselier Angela Merkel in Brussel plaatsvindt. Op die bijeenkomst willen de deelnemende landen een voorakkoord sluiten op weg naar de grote Europese migratie-top later volgende week.

image_pdfimage_print
Share

Sneeuwvlokjes

Ik weet waar ik vandaan kom. U ook?

Dat werkende ouders hun kinderen niet meer zien of kennen, dit mee de oorzaak zou zijn van het slechte gedrag van jongeren, wil ik toch even kaderen, weerleggen, nuanceren.

Het is een kwestie van foute opvoeding, thuis, in de linkse scholen en door de dito media. Gebrek aan ouderlijk- en lerarengezag ( ontnomen gezag), het ontbreken van de juiste disciplines en waarden, het inconsequent straffen, de onaangepaste straffen en strafmaat, het ontbreken of minimaliseren van consequenties voor slecht gedrag (als er nog mag gestraft worden)
Vroeger moesten ouders zelfs nog harder werken dan vandaag, kinderen meer uren naar school gaan. Er waren toen nauwelijks of geen hulpmiddelen in de bouw, klinieken, de haven, de landbouw, de industrie…. en geen kinderopvang tenzij bij de (over)grootouders, occasioneel een welwillende buur.
Vergelijk de steenbakkerijen, de mijnen, de haven met de behandeling van stukgoed, de verpleegsters zonder speciale bedden of hijstoestellen, het handwerk bij de boeren, de metsers en dienders op de stellingen, de staalarbeiders, de scheepsbouwers, amper meer dan enkele decennia geleden…. met de situatie van vandaag.
Toen MOESTEN de mensen vaak te voet of met de fiets op hun werk geraken, en in enkele gevallen met de bus van het bedrijf. Lang werd er ook nog op zaterdag gewerkt, en school gegaan. 40- urenweek ipv 37.5u.  En hoeveel vakantie had men vroeger, hoeveel overlijdens-, bevallings- en ouderschapsverlof…???
Als ik nu het debat hoor over ‘zware beroepen’, ‘het brugpensioen’ de ‘loopbaanonderbreking’, dan keert mijn maag. Het is respectloos tegenover onze ouders en voorouders, want het minimaliseert, ridiculiseert hun leven, inspanningen en verdiensten.
En dan, wanneer thuis, ontbraken alle toestellen vaak die we vandaag kennen en die het leven makkelijker maken: de volautomatische wasmachine en droogkasten, de vaatwasmachine, de microgolfoven, de thermostatisch geregelde verwarming waarvoor men geen kolen moet aanslepen, en het warm water uit de kraan komt ipv uit de moor…..
Toen ging men pas met 65 op pensioen, ook al was men van zijn 14de aan het werk. En heus, ik heb het niet over de middeleeuwen, maar over de tijd, die gezien jouw geboortejaar 1952, ook moet gekend hebben.
Toen hadden de ouders maar even weinig of minder tijd om zich met de kinderen bezig te houden, als ze zelf al genoeg geschoold waren om dat te kunnen.
De straat was vaak de leerschool, de opvangplek als er geen grootouders waren. ….
Maar ja, mensen keken ook minder TV, moesten (konden) ook geen 10 hobby’s hebben, moesten (konden) niet elke vrije dag ergens heen, minstens een keer op reis, niet naar een of ander brood en spelen festival of evenement.
En de kinderen zaten tijdens het eten aan tafel, niet op hun eigen kamer, niet te staren en tokkelen op hun telefoon tablet of computer, zoals de ouders overigens….. enz.
Ik vind dat de mensen van vandaag zwakker zijn, sneeuwvlokjes, die emotioneel snel over hun toeren gaan. Een burn out, een midlife crisis, veel tijd voor zichzelf, ADHD, Autismespectrumstoornissen, …. was toen zelfs nog niet uitgevonden, toch niet bekend bij volk en politici ( en zelfs artsen). En geldproblemen waren er toen ook, zelfs meer dan nu.
Verwende nesten allemaal !
Geld dient steeds minder om basisbehoeften te denken, want zo is o.a. het budget voor eten sinds die tijd proportioneel afgenomen. Niet dat van uit eten gaan.
En om dan even bij het onderwerp ( van een eerdere post, een citaat, *) te blijven: die immigranten denken dat het luilekkere leven, de luxe, het gratis geld, de vrije mening en de democratie ( die ze meestal eigenlijk verafschuwen conform hun goddelijk boek) hier al eeuwen bestaat, en het voldoende is om op de trein te springen het maar normaal is dat ze ons ongestraft bedriegen en bestelen, omdat wij het in onze schoot kregen geworpen of het resultaat van kolonialisme en racisme.
Als het onderwijs, de opvoeding, de omkadering, zoveel beter zouden zijn dan vroeger, dan zouden alle gedragsproblemen toch al lang verdwenen zijn, of toch aanzienlijk minder.
Wij weten toch hopelijk beter?

*“Wij zijn de eerste generatie waarbij een veertienjarige de trambestuurder de huid vol kan schelden terwijl twintig volwassenen hun uiterste best doen om naar buiten te kijken.” – kinderpsychiater Peter Adriaenssens

image_pdfimage_print
Share

Artsen zonder grenzen.

Met een flink aantal schepen is artsen zonder grenzen betrokken. Je weet wel, die lui die prostituees betalen met medicijnen. (en dat is vast niet het enige akkefietje)
We moeten die organisaties boycotten, alsook de organisaties en bedrijven die hen steunen. Hun financiële bronnen droogleggen, ervoor zorgen dat ze geen Euro subsidie meer ontvangen door druk uit te oefenen op politici, en dat beginnend van in uw eigen straat, uw gemeente, uw provincie, uw gemeenschap…. Koop niets meer bij de bedrijven en instellingen die hen steunen.

Dit zijn de schepen en organisaties die migranten oppikken – Zo meldt Elsevier.

Elsevier Weekblad maakt een overzicht van negen schepen die in de Middellandse Zee vluchtelingen oppikken of hebben opgepikt:

1. Aquarius – De Aquarius vaart onder de vlag van Gibraltar. Sinds 1 januari 2015 voerde het 131 operaties uit en nam het 68 keer migranten over van andere schepen. In totaal haalde de bemanning van het schip 25.037 mensen van zee, voornamelijk voor de kust van Libië. Het schip wordt gebruikt door Artsen zonder Grenzen in samenwerking met SOS Méditerranée.

2. Argos – De Argos vaart onder de vlag van Luxemburg. Het voerde sinds 1 januari 2015 112 operaties uit en nam 58 keer migranten over van een ander schip. In totaal pikte de bemanning 21.079 mensen op, voornamelijk voor de Libische kust. Ook dit schip kwam in actie voor Artsen zonder Grenzen. De acties stopten in november 2016.

3. Dignity I – Naam in 2017 veranderd in Sea-Watch 3. Het schip vaart onder Nederlandse vlag en voerde voorheen reddingsoperaties uit voor Artsen zonder Grenzen en inmiddels voor Sea-Watch, een Duitse hulporganisatie. Van november 2017 tot januari 2018 redde het 1.500 migranten, van januari 2015 tot november 2017 pikte het 15.624 mensen van zee op. Het schip nam deel aan zeker 96 operaties en in 56 situaties nam het migranten over van een ander schip.

4. Prudence – Vaart onder de vlag van Italië. Voerde sinds 1 januari 2015 56 reddingsoperaties uit namens Artsen zonder Grenzen en nam in nog eens 16 gevallen migranten over van andere schepen. Haalde in totaal 8.774 mensen van zee, vooral voor de Libische kust. De acties stopten in 2017.

 5. Seefuchs – Vaart onder de Nederlandse vlag. Pikt voor de Duitse ngo Sea-Eye sinds mei 2017 migranten op voor de Libische kust.

 

 6. Sea-Eye – Vaart ook onder de Nederlandse vlag, voor de Duitse ngo Sea-Eye. De twee schepen samen pikten al 14.378 mensen op.

 

7. Lifeline – Vaart onder de Nederlandse vlag, voor de Duitse ngo Mission Lifeline. Hoeveel mensen het schip tot nu toe van zee haalde is onbekend.

 

 8. Phoenix – Vaart nu onder de vlag van Belize en bevindt zich nabij Sri Lanka. Voerde operaties uit voor Artsen Zonder Grenzen. Kwam sinds 1 januari 2015 25 keer in de Middellandse Zee in actie. Nam 14 keer mensen over van andere schepen. Haalde in totaal 5.888 mensen van zee, vlakbij de Libische kust.

9. Vos Hestia – Vaart onder de Italiaanse vlag en voerde reddingsoperaties uit voor Save the Children van september 2016 tot september 2017. Als gevolg van de dalende migratiestromen en aanscherping van de Libische regels waardoor de schepen alleen nog op grotere afstand van de kust hun werk mochten doen werd de missie gestaakt. Het schip pikte in totaal bijna 10.000 mensen op.

image_pdfimage_print
Share