De religieuze concurrentiestrijd (3).

Waarom de islam de beste kaarten heeft.

De verbreiding van de islam.

Of Mohammed (die geleefd zou hebben van ca. 570 tot 632) überhaupt bestaan heeft, wordt tegenwoordig betwijfeld. Dat de ‘openbaringen’ van de islam op het lijf geschreven zijn van op macht en rijkdom beluste personen als hij, staat echter buiten kijf. De koran is wel eens omschreven als een ‘license to kill’ (en een ‘license to rob, maim and enslave’ kan men daaraan toevoegen). De ‘uitvinders’ van de islam wisten heel goed dat ze hun doeleinden alleen zouden kunnen verwezenlijken als ze de ruziënde stammen van het Arabisch Schiereiland zouden kunnen omsmeden tot een hechte eenheid. Er is geen geschikter middel daartoe dan een gemeenschappelijke ideologie die inspeelt op de laagste menselijke instincten. Voor agressieve gods-dienstfanaten (in het Arabisch ghazi’s genoemd) biedt de islam de perfecte combinatie van geloof verbreiden en rijkdom verwerven.

Jihaaaat needs you

Als laatst ontstane van de Abrahamitische religies kon de islam profiteren van de zwak-heden van zijn voorgangers. Uitverkoren zijn om constant door de schepper op de proef gesteld te worden is geen aangenaam lot. Je vijanden liefhebben is een problematisch gebod, omdat het ingaat tegen de menselijke natuur. Het praktiseren van een religie die dit voorschrijft vereist dan ook een aanzienlijke mate van zelfverloochening. Het feit dat je niet veel intellectuele bagage nodig hebt om mohammedaan te zijn (je hoeft je slechts slaafs aan de ‘vijf zuilen’ te houden) is bepaald een voordeel.

Mensen voor de islam winnen is de plicht van iedere muzelman. Als het kan door ver-kondiging (dawah), als het moet ‘te vuur en te zwaard’ (jihad). ‘Afgodendienaren’ hebben slechts twee keuzes: de islam aanvaarden of gedood worden. De ‘Mensen van het Boek’ (christenen en joden) wordt een uitweg gelaten: ze kunnen voortleven als verachte en gediscrimineerde dhimmi’s. Ze dienen zich dan tegenover moslims onderworpen te gedragen, extra belasting (jizya) te betalen en te accepteren dat ze geen enkel verweer hebben als ze door moslims gemaltraiteerd of van een kapitaal misdrijf (zoals blasfemie) beschuldigd worden.

Gedurende het grootste deel van de geschiedenis van de islam ging de verbreiding van geloof hand in hand met de verovering van gebied. Tijdens het bewind van Mohammed viel het grootste deel van het Arabisch Schiereiland onder het zwaard van de islam. Zijn directe opvolgers (de Rashidun) voegden daar in nauwelijks 30 jaar Palestina, Meso-potamië, Perzië en de noordelijke delen van Egypte en Libië aan toe. Tijdens de regering van de Omajjaden (661-750) bezweken de rest van Noord-Afrika, het Iberisch Schier-eiland en delen van Centraal- en Zuid-Azië.

Helaas voor de godsdienstwaanzinnigen waren hun leiders aanvankelijk eerder belust op het veroveren van vruchtbaar land, toegang tot water en rijke buit dan op het oogsten van zielen. Zij identificeerden zich meer met hun Arabische volksgenoten dan met hun mohammedaanse geloofsgenoten en hadden er een hekel aan als de verslagen volken de islam al te enthousiast omarmden, omdat dit de privileges van de Arabieren aantastte. Overwonnen niet-Arabieren die moslim wilden worden, moesten zich eerst als cliënt aan een Arabische stam verbinden. Pas toen het idee van de ummah was uitgekristalliseerd, gedurende het bewind van de Abbasidische kaliefen (750-1258), streefden islamitische heersers bewust naar verbreiding van het geloof. Als gevolg hiervan bekeerden zich tijdens het Omajjadische tijdperk slechts ongeveer 10% van de overwonnenen in het Midden-Oosten tot de islam. Tijdens de Abbasidische periode groeide het aantal moslims van 40% halverwege de 9e eeuw tot ca. 80% aan het eind van de 11e eeuw.

Het kwakkelende Perzische Rijk kon weinig weerstand bieden aan de opdringende Ara-bische horden en bezweek in 644. Ofschoon ze officieel niet tot de ‘Mensen van het Boek’ behoorden, werden de aanhangers van het zoroastrisme (de staatsreligie die slechts twee goden kende) niet erg onder druk gezet om zich aan de leer van Mohammed te onder-werpen. Wel kregen landbouwers na conversie meer land. Arbeiders die met vuur werkten waren een makkelijke prooi voor de islam, omdat ze in het zoroastrisme als onrein werden beschouwd. Het Perzische cultuurgebied was de eerste grote beschaving die door moslims werd overheerst en ze namen veel verworvenheden over, o.a. bij het bestuur. [Dit werd een blauwdruk voor de Borgachtige handelwijze van de moslims ten aanzien van superieure culturen.] In de 10e eeuw intensiveerde de discriminatie van niet-moslims en de zoroastristen die niet onder het islamitische juk wilden blijven vluchtten naar India, waar hun nazaten (de Parsi’s) nog altijd leven.

Er was vaak niet veel aandrang nodig om de christenen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika van hun geloof te laten vallen. In tegenstelling tot de joden waren ze niet gewend te lijden voor het goede doel. Alleen al het feit dat ze als dhimmi gediscrimineerd werden en extra belasting moesten betalen was voor veel christenen aanleiding hun opties te wegen. Bovendien concentreerden de moslims hun veroveringstochten aanvankelijk op gebieden waar de christenen een conflictueuze relatie hadden met het centrale kerkgezag (zoals Noord-Afrika en Voor-Azië). De meeste gelovigen daar behoorden tot dissidente stro-mingen als het donatisme, dat weigerde ‘verraders van het geloof’ weer in de kerk op te nemen, en het monofysitisme en nestorianisme, die de uitspraken van het Concilie van Chalcedon over de goddelijke natuur van Jezus verwierpen. Oppervlakkig gezien beston-den er heel wat overeenkomsten tussen deze ideologieën en de vroege islam. Hierdoor liepen veel christenen over naar de nieuwste loot aan de Abrahamitische stam. Zij waren het die de islam zijn initiële reputatie van ‘vooruitstrevendheid’ bezorgden.

Latere islamitische heersers in Al-Andalus en het Ottomaanse Rijk hadden eveneens economische motieven voor het ‘tolereren’ van andersdenkenden. Niet alleen leverde dat meer belastingen op, maar de christenen en joden waren ook productiever en inventiever dan hun moslimonderdanen. In Andalusië verdween de goedgunstigheid trouwens als sneeuw voor de zon toen puriteinse Berberdynastieën, zoals de Almohaden, de macht veroverden.

De belofte dat het paradijs gegarandeerd is als je de ‘vijanden van allah’ (toevalligerwijs ook je eigen vijanden) berooft, tot slaaf maakt, of doodt, was zeer aantrekkelijk voor de nomadische stammen van Centraal- en Oost-Azië, die moeilijk op andere wijze rijkdom konden verwerven. Dit verklaart voor een groot deel de triomftocht van de islam onder deze volken. De Mongolen, bijvoorbeeld, hingen overwegend het animisme aan, hoewel zich onder hen ook groepen nestoriaanse christenen bevonden. Ze waren de moslims, die zich verbeten te weer stelden tegen hun overvallen, aanvankelijk zeer vijandig gezind en boden zelfs de kruisridders een bondgenootschap aan om tegen hen te strijden. In de loop der tijd bekeerden echter steeds meer Mongolen zich tot de islam, die veel beter aansloot bij hun wrede natuur. De Turkssprekende Kayi stam onder leiding van Osman gaf de doodsklap aan het op zijn laatste benen lopende Byzantijnse Rijk en zijn nazaten wisten niet alleen het Midden-Oosten onder hun beheer te brengen, maar ook Griekenland en delen van de Balkan.

Waar de islam stuitte op een grote polytheïstische religie (het hindoeïsme in India) was geweld de enige optie. De Belgische historicus Koenraard Elst schreef hierover: “The Muslim conquests, down to the 16th century, were for the Hindus a pure struggle of life and death. Entire cities were burnt down and the populations massacred, with hundreds of thousands killed in every campaign, and similar numbers deported as slaves. Every new invader made (often literally) his hills of Hindu skulls, Thus, the conquest of Afghanistan in the year 1000 was followed by the annihilation of the Hindu population; the region is still called the Hindu Kush, i.e. Hindu slaughter. The Bahmani sultans (1347-1480) in central India made it a rule to kill 100.000 captives in a single day, and many more on other occasions. The conquest of the Vijayanagar Empire in 1564 left the capital plus large areas of Karnataka depopulated. And so on.”

Volgens de schatting van de Indiase historicus K.S. Lal hebben de veroveringstochten van moslims op het Indisch Subcontinent, die begonnen in de 7e eeuw en pas eindigden aan de het begin van de 19e eeuw, alleen al in de periode 1000-1525 aan 60 tot 80 miljoen hindoes het leven gekost. Sinds de splitsing van het gebied in India en Pakistan (plus in latere jaren Bangladesh) hebben de opeenvolgende Indische regeringen deze bloederige geschiedenis echter standvastig genegeerd.

Bij dawah speelden (Arabische) handelaren een voorname rol. Ze brachten de islam op plaatsen die de veroveraars niet konden bereiken, zoals Indonesië. Daar werd het geloof in de 11e eeuw geïntroduceerd door handelaren uit Gujarat (India). De eerste bekeerlingen waren inheemse handelaren en vorsten. Vijf eeuwen later was de islam uitgegroeid tot de dominante religie van Java en Sumatra. Tot in de 19e eeuw waren er geen georganiseerde pogingen de overgebleven hindoes en animisten te bekeren, maar daarna werden de moslims steeds activistischer.

In Afrika beneden de Sahara werd de islam eveneens door handelaren geïntroduceerd, maar door strijders verbreid, bijvoorbeeld tijdens de zgn. Fulani jihads van de 17e tot de 19e eeuw. De islam is op dit continent vooral sterk vertegenwoordigd in het noorden (inclusief de Sahel) en langs de oostkust tot Mozambique. Vanuit deze en omringende regio’s zijn miljoenen slaven naar de harems van het islamitische hartland versleept.

In gebieden waar een islamitische meerderheid aan een niet-islamitische meerderheid grenst zijn gewelddadige conflicten nog altijd aan de orde van de dag. De oorlog tussen de ‘Arabieren’ van Noord-Soedan en de zwarte animisten en christenen in het zuiden hebben aan meer dan twee miljoen zuiderlingen het leven gekost. Recentelijk zijn in Nigeria opnieuw vijandelijkheden opgelaaid tussen de moslims in het noorden, die niet konden verkroppen dat een christen de verkiezingen had gewonnen, en de rest van de be-volking. Duizenden christenen zijn vermoord of verdreven. Het geweld roept pijnlijke herinneringen op aan de ondergang van Biafra, waar niet-moslims op grote schaal werden vernietigd zonder dat het Westen een vinger uitstak.

Het Westen heeft recentelijk opnieuw een bladzijde toegevoegd aan het zwartboek van (neo)koloniale wandaden door in Ivoorkust de kant te kiezen van de ‘democratisch’ gekozen nieuwe president (een mohammedaanse indringer uit Burkina Faso) en te helpen de zittende christelijke president, die zijn stam- en geloofsgenoten niet zomaar aan een islamitische dictatuur wilde uitleveren, te verdrijven. Hij claimde dat de verkiezings-uitslagen vervalst waren, een geloofwaardige bewering gezien de gewoonte van moslims door hun dreigende aanwezigheid bij stembureaus de kiezers te intimideren.

Ook tegenwoordig nemen islamieten hun toevlucht tot dawah op plaatsen waar ze slechts een kleine minderheid vormen, zoals gelukkig nog steeds het geval is in het Westen. Overal waar een meerderheid van moslims echter met een minderheid van anders-denkenden te maken heeft, ziet de toekomst van de laatsten er somber uit. Het aantal boeddhisten, hindoes en christenen in door moslims gedomineerde regio’s neemt gestaag af. Boeddhisten hebben het zwaar te verduren in het zuiden van Thailand. Hindoes zijn vrijwel uitgeroeid in Pakistan en Bangladesh, terwijl de mohammedanen van India een van de grootste islamitische gemeenschappen ter wereld vormen. Ook dreigen er na 2000 jaar geen christenen meer over te blijven in het Midden-Oosten. Ze zien geen andere uitweg dan emigratie. [Juist deze vluchtelingen worden in het Westen ongemeen kritisch beje-gend. Ze worden niet zelden teruggestuurd naar het land waar ze hun leven niet zeker zijn, terwijl hun islamitische belagers asiel krijgen.]

Er is geen enkel uitzicht dat dergelijke conflicten ooit vreedzaam opgelost zullen worden. Wat de moslims betreft, kan er pas vrede heersen als de islam heerst.
JEREMIA

Morgen; De meest meedogenloze wint.

image_pdfimage_print
Share

Reacties zijn gesloten.