Vrank en vrij: Jean-Marie Dedecker

Tien jaar na zijn succesrijke boek “Rechts voor de raap” staat Jean-Marie Dedecker er terug met scherpzinnige inzichten en ongezouten opinies. Rad van tong, soms kort door de bocht, hard maar eerlijk. Zoals iedereen Jean-Marie kent, zo spreekt hij ook in Vrank en vrij uitgegeven bij Doorbraak.


In dit boek, dat samengesteld is met columns die hij schreef van 4 december 2011 tot 17 juli 2016, worstelt Dedecker met politieke correctheid en de hypocrisie in en om de Wetstraat. Hij stelt openlijk de Klimaatkerk in vraag en richt zijn pijlen op de bobo’s van de sport. Hij wil de tollenaars opnieuw de tempel uitjagen, klaagt de sale-en- leasebackoperaties en andere financiële vestzak-broekzakoperaties in de politiek aan, en pleit consequent voor een flat tax. Links en rechts stampt en slaat hij, waar het nodig is.

Gezond verstand en een hart voor de kleine man zijn daarbij zijn richtsnoer. Daarbij rukt hij de ene na de andere politicus of Wetstraatbewoner het masker af.

Dit is geen boek dat je in een keer uit kan lezen. Elk stukje apart is een lust voor het brein en heeft ook zeer dikwijls een titel die de nagel op de kop slaat en dus tot nadenken stemt. Een voorbeeld: “Minister Van Overtveld schreef een fiscale bibliotheek vol, maar zijn beleid is een omgevallen koekenkast.” Of nog: “Zwartepieten is voor onze ministers een werkwoord.”

Nageltjes beveelt dit boek ten zeerste aan. Als reclame publiceren we er geen stukje uit maar wel de 2 eerste paragrafen van het woord vooraf. Dat volstaat om te begrijpen waarom wij van de nieuwe vrijheidlievende media dit drukwerk formidabel vinden.

De ijdelheid van gehoord en gelezen te worden is de drijfveer van de columnist. Schrijven is opiniëren en provoceren, huppelen van cynisme naar moralisme, dansen tussen feiten en meningen, doorschuiven van vermaak naar ontroering en van verwondering naar ontreddering. Het is een therapie tegen het eelt op de ziel en een oefening in verontwaardiging, hangend tussen overmoed en onvermogen. Het is een placebo om niet vast te lopen in de ziekte van de eenzaamheid en in het gefnuikte politiek verlangen om invloed uit te oefenen. Het is oppositie voeren tegen de gevestigde machten en de parade van deskundigen, die vandaag vergeten zijn wat ze gisteren hebben gezegd. Het is het strijden tegen de eenheidsworst van de mediacultuur die overloopt van minachting voor conservatieve opinies en voor de wijsheid die gegroeid is in vorige generaties.

Het meningen- en gedachtefabriekje kan enkel draaien op de kracht van het vrije woord. Met het verbieden van woorden wordt het geheugen van onze cultuur gewist. De vrije meningsuiting is niet links of rechts, ze is absoluut. Het is het recht te zeggen waar het geweten toe dwingt. ‘Als we als beschaving willen overleven, moeten we vasthouden aan het recht om te beledigen, anders eindigen we in de tirannie van het zwijgen,’ schreef Flemming Rose, de hoofdredacteur van Jyllands Posten die de Mohammed-cartoons van Kurt Westergaard publiceerde. Sinds onze vrijheid vanaf de jaren zestig is toegenomen, is er nu een periode aangebroken waarin die vrijheid wordt herijkt door de dictatuur van de politieke correctheid. Het streven dat burgers hun leven naar eigen goeddunken kunnen inrichten, botst nu met de roep om grenzen aan de vrijheid en aan de vrije meningsuiting te stellen. Door migratie is onze samenleving een lappendeken van allerhande volkeren, met hun eigen cultuur en hun eigen godsdienst, maar ook met hun eigen lange tenen. Godsdiensten beweren de wijsheid en de waarheid in pacht te hebben.”

image_pdfimage_print
Share

Reacties

Vrank en vrij: Jean-Marie Dedecker — 4 reacties

  1. Ik geloof dat zijn belofte om NVA lijsttrekker voor West Vlaanderen (een belofte van BDW), maar tegengewerkt door Jan Loones en de NVA leden van Middelkerke en Koksijde, hem de doodsteek hebben geleverd.
    Zijn terugkeer kan alleen via zijn eigen lijst of via het Vlaams Belang, wat ik betwijfel.

  2. Ze zijn zeldzaam, politiekers die “de waarheid” zeggen, JM Dedecker is er één van, gelukkig.
    Zet daar die schijnheilige Peeters naast dan kom je dadelijk aan ’t braken en zeggen dat er nog grotere leugenaars rondlopen decadent te parasiteren op onze kosten, neem meer eender welke vanrampaaj….

  3. Jean-Marie Dedecker is een goed politicus, ik hoor hem graag bezig, hij is een man die weet waarover hij praat. Toch heb ik altijd gevonden dat hij niet thuis hoorde bij het Vlaams Belang (wat hij ging uitroken, zijn eigen woorden). Als gewezen visroker zal hij wel geweten hebben wat dat inhield. Maar met hem in de partij had een 2de MRM scenario niet onwaarschijnlijk geweest.

  4. Volgens mij, is zijn enige vergissing dat hij nooit heeft gekozen voor de enige goede partij. Hij is zeker geen gemakkelijk mens om mee samen te werken, maar met goede afspraken was dat volgens mij wel mogelijk geweest. Ik heb hem altijd aanzien als een zeer goed politicus, maar heb nooit op hem gestemd, daar hij volgens mij niet op de goede lijst stond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *