Het Europese Monster en de Financiële Verwarring ten Top

Blijkbaar geraken niet alleen de burger, de spaarder, maar ook de diverse overheden en zelfs de regering Di Rupo de tel kwijt bij wat nu het officiële standpunt van de EU zou zijn bij het aanslaan van een groot gedeelte van het gewoon sparen. Officieel blijft dit beperkt tot de tegoeden boven 100.000 euri, maar in de praktijk laten zich eveneens afwijkende meningen en geruchten  horen die het spaargeld onder dat bedrag zoals dat reeds het geval is met aandelen en obligaties bij de redding van het bankwezen willen betrekken. Spaarders met een tegoed boven de hogergenoemde limiet worden op dit ogenblik vogelvrij verklaard, terwijl degenen onder deze grens ondanks de voorziene waarborg op termijn op dezelfde manier geschoren dreigen te worden.

Eigenlijk komt deze politiek neer op wat reeds meermaals in de blog van Angeltjes en deze van Nageltjes ter sprake kwam, met name een offensief tegen het vermogen in het algemeen en de financiële activa in het bijzonder. In deze optiek wordt het eigendom als de uitkomst van financiële speculatie beschouwd, of het nu het resultaat is van arbeidsinspanningen of het goed beheer van  het patrimonium. Hoe absurd dit alles is wordt o.m. door het volgende voorbeeld aangetoond. Zoals men weet werd reeds jaren terug de tweede pensioenpijler door de wetgeving en fiscale tegemoetkomingen gestimuleerd met de idee dat het wettelijk pensioen in de toekomst onvoldoende ging zijn om de behaalde levensstandaard te behouden. Wanneer de begunstigde vervolgens  zijn voorziene pensioenleeftijd bereikte kon hij meestal kiezen tussen de uitkering van een rente ofwel van het kapitaal. Koos hij voor een kapitaaluitkering dan was het  bedrag in veel gevallen hoger dan 100.000 euri. Werden deze gelden op een spaar-of depositorekening belegd dan valt het ganse gedeelte boven de limiet en kan het in beslag genomen worden ondanks de vaststelling dat het zoals de uitgekeerde rente pensioengeld is. Zo zijn er talloze andere voorbeelden van wat een”grote” spaarder is. Denken we maar aan het bedrag van een hypothecaire lening dat op een spaarboekje in afwachting van de aanwending gestort wordt of een rekening van een KMO waar de lonen en wedden ingelegd worden met het oog op de uitbetaling van lonen en wedden.

Officieel is de bedoeling van deze politiek voornamelijk wanneer een systemische bank, d.w.z.een bank met globale impact op de economie van een gans land, in moeilijkheden verkeert, niet langer op de belastingbetaler, maar wel respectievelijk op de aandeelhouder, de obligatiehouder en de “grote” spaarder een beroep te doen om de bank voor een faillissement via de genoemde bail-in te behoeden.(dixit Olli Rehn , Karel De Gucht en minister van financiën Koen Geens) Om deze situaties te voorkomen werd er een europese bankenunie voorop gesteld, doch deze schijnt volgens de jongste berichten lood in de vleugels te hebben omdat in Duitsland de vrees bestaat dat de Duitse banken de herfinanciering van de financiële instellingen in Zuid-Europa voor hun rekening zullen moeten nemen. Deze bankenunie voorziet immers een centraal toezicht op de banken via de ECB gepaard gaande met een geünificeerde regelgeving.

In feite is het werkelijk opzet van deze politiek niet zozeer de redding van de systemische banken, maar in de eerste plaats de afbouw van de schuldenberg van de overheid, de gezinnen en de ondernemingen. Dit blijkt duidelijk uit de analyse van de Boston Consulting Group  met als naam “Back to Mesopotamia” die we in eerdere bijdragen in Nageltjes behandelden. Tot nu toe wordt er door de diverse nationale en europese overheden en de slaafse media zedig over de band tussen de jongste voorstellen inzake de inbeslagname van spaargeld, zelfs onder de 100.000 euri , en de BCG gezwegen.Waarschijnlijk omdat deze voorstellen eveneens drastische maatregelen voorzien in het vlak van het afromen van de levensverzekeringen, onroerend bezit en andere vermogensvormen. Op die manier hoopt men het publiek en de spaarder langzaam in slaap te wiegen en toe te slaan op het gepaste ogenblik. In afwachting van dit ogenblik bereidt de regering Di Rupo in alle stilte via een budgetaire aanzet het ogenblik voor waarop ze het vermogen onder het mom van een verlichting van de loonkosten zwaar kan belasten. Was het trouwens Leterme niet die in een vorig leven liet weten dat de schulden van België tegen het patrimonium van zijn burgers moesten uitgezet worden? Paradoxaal genoeg schijnt er met betrekking tot deze materie enige onenigheid in de regering te bestaan tussen CDNV en VLD enerzijds en” baby Tobback” anderzijds. Waarschijnlijk beseft deze laatste dat dit alles hem electoraal zwaar zal aangerekend worden door de “kleine man” terwijl de genoemde anderen niet weten wat aan te vangen met deze voorstellen waar technocraat en eurofiel Koen Geens helemaal achter staat. In alle stilte hopen ze evenwel schijnheilig dat hun kiespubliek het signaal goed geïnterpreteerd heeft en zijn schaapjes tijdig op het droge brengt. Gezien de samenstelling van hun electoraat zou dit wel eens een ijdele hoop kunnen zijn. Wie in heel dit debat zielig achterwege blijft met klare en duidelijke standpunten hieromtrent is de Nv-A die tegen heug en meug de belangen van de Vlaamse spaarder verwaarloost en blijft hopen op een denkbeeldige verdamping van België.

Oorzaken van de Schuldcrisis

Om te begrijpen hoe we de jongste decennia tot de grootste economische en financiële crisis sinds de jaren dertig kwamen is het wellicht nuttig even in te gaan op de oorzaken van de schuldcrisis. Hiervoor dienen we te starten bij het einde van de tweede wereldoorlog en de lancering van het Marshallplan door de VSA met het oog europa te helpen uit de belabberde economische toestand te komen en een dam tegen het communisme op te werpen. Het Marshallplan betekende niet alleen materiële hulp in de vorm van uitrustingsgoederen, maar ook financiële hulp met een transfert van amerikaanse dollars naar europa om de benodigde likwiditeiten te bezorgen voor het opstarten van het internationaal betalingsverkeer. Op die manier kreeg de dollar hoe langer, hoe meer de functie van internationale reservemunt ten nadele van het britse pond sterling dat in de loop van de jaren ging wegdeemsteren. Wat België betreft was de rol van het Marshallplan evenwel beperkt omwille van de intact gebleven industriële-en verkeersinfrastructuur, vooral de haven van Antwerpen. Bovendien was België een bevoorrecht partner van de VSA omwille van de levering van het Congolese uranium. Wanneer de economische conjunctuur hernam vanaf de jaren vijftig ging er echter een tekort aan internationale likwiditeiten ontstaan voor de ontplooiing van de wereldhandel. Het tekort aan dollars was manifest mede door de vaste koppeling van deze munt in het kader van het IMF door de akkoorden van Bretton Woods aan de goudprijs. In feite was er een verkapte goudstandaard tot stand gekomen die de expansie van de geldvoorraad strak aan banden legde. Aan deze precaire toestand ging een einde komen door de naoorlogse politieke ontwikkelingen, meer bepaald het ontstaan en intensifiëren van de koude oorlog en de daarmee gepaard gaande vrees voor de Sovjet-Unie en het communisme. De noodzaak van een veilige haven deed zich meer en meer gevoelen en de amerikaanse dollar voldeed aan dit criterium. De rol van internationale reservemunt werd hierdoor beklemtoond, terwijl het amerikaans interventionisme o.m. door de oorlog in Vietnam een destabiliserende stroom aan dollars teweegbracht. De landen die in het bezit kwamen van deze dollars wisselden ze echter niet uit en behielden ze als reservemunt. Het nadeel hiervan was dat ze als basis fungeerden van geld-en kredietcreatie en op die manier het internationaal monetair systeem onder druk zetten. Dit alles werd nog versterkt door de politiek van president Nixon die in 1971 de inwisselbaarheid van dollars tegen goud ophief en op die manier de monetaire basis in bijkomende mate verruimde. Deze tendens werd nog versterkt door de inleg van petrodollars bij de westerse banken als gevolg van de oliecrisis en de overeenkomsten met de olieproducerende landen wat een bijkomende stimulans voor de schuldenproblematiek betekende.

De overvloed aan petrodollars in het bankwezen leidde tot een trendmatige daling van de rentevoeten met als gevolg een verslapping van de begrotingsdiscipline, maar ook van de principes van een gezond financieel beleid in de banksector die op grote schaal de kredietsluizen opende voor de gezinnen ,de ondernemingen en de diverse overheden. Bovendien verkocht het bankwezen de toegekende kredieten als herverpakte producten onder de vorm van effecten. Maar vanaf het ogenblik dat de centrale banken hun rentevoeten gingen optrekken om de kredietvraag af te remmen ontstond er een spiraalvormige kettingreactie aan faillissementen van gezinnen en ondernemingen. De gedwongen verkoop van gehypothekeerd vastgoed had in een volgend stadium een staking van betalingen tot gevolg van insolvabele gezinnen, vervolgens van veel lokale overheden en ondernemingen. Dit alles veroorzaakte een spectaculaire verhoging van de werkloosheid, het begrotingsdeficit, de overheidsschuld en de grote terugval in de inkomsten van zovelen. Waar dit verschijnsel eerst de kop opstak in de VSA werd nadien de hele wereld meegetrokken door de herverpakking en effectisering van de kredieten in deze financiële draaikolk.

Om de banken te behoeden voor een faling met de teloorgang van de deposito’s van zovelen en de sociale onrust niet in de hand te werken was de financiële interventie van de diverse staten noodzakelijk. Wanneer vervolgens ook voor de staten de faling dreigde werd de verarming aan de bevolking opgedrongen. Uit wanhoop om de revolte van de bevolking te bedwingen en om de pil te vergulden wordt om de haverklap het einde van de crisis aangekondigd. Maar spijtig genoeg ontbreken daartoe de ideeën en de middelen. Integendeel men wakkert de onrust nog aan door een inbeslagname van het spaargeld voorop te stellen.

Wat te denken over de Volkslening?

Een zogezegd nieuw idee ontsproot aan de grote strategen van de regering Di Rupo, meer bepaald de lancering van de volkslening om bepaalde projecten van algemeen nut zoals de bouw van scholen, de medische en andere infrastructuur te financieren. De modaliteiten  dienen op dit ogenblik nog vastgelegd te worden.

Een bedenking is dat deze volkslening in een klimaat gelanceerd wordt dat voor grote onzekerheid zorgt. Normaal als men de financieringsdoeleinden beschouwt is het de overheid en niet de individuele spaarder die voor de nodige financiering moet zorgen. Maar hoe langer, hoe meer schijnt de regering er van uit te gaan dat het spaargeld van Jan Modaal niet hemzelf, maar wel de overheid toebehoort die er goedschiks, kwaadschiks naar believen kan over beschikken. Daarom dient men bij een eventuele omschakeling van het gewoon sparen naar een risicobelegging toch de nodige voorzichtigheid aan de dag te leggen om niet voor onaangename verrassingen komen te staan.

Bij de beoordeling van een belegging dient men normaal een aantal criteria in acht te nemen om na te gaan of ze interessant is of niet. Vooreerst welk soort belegger is men? Dit kan men nagaan bij de bank op basis van de MIFID-classificatie die verplicht is voor iedere belegger en het individuele risicoprofiel vastlegt. Vervolgens zijn er nog een aantal andere elementen die doorslaggevend kunnen zijn bij de keuze van de belegging. Het gaat hier meer bepaald over het rendement, de termijn, het risico en de likwiditeit van de belegging.

Mijns inziens zal het rendement van de lening die bij de banken kan onderschreven worden onder de vorm van kasbons slechts in een geringe mate verschillen van de gewone kasbons. De fundamentele vraag is dan ook met hoeveel de inflatie in de toekomst zal oplopen om hier een interessante belegging van te maken. Met wat we nu kunnen verwachten is de kans erg klein.

De termijn van de belegging zou naar verluid ofwel vijf of tien jaar bedragen wat gezien de mogelijke inflatoire tendenzen die de kop beginnen op te steken weinig mogelijkheid tot verschuiving en aanpassing van de belegging inhoudt.

Het risico van de belegging is bijzonder groot vooral omdat men geen kennis heeft van de bedoelingen van een wispelturige overheid die voortdurend de spelregels verandert.

Wat tenslotte de likwiditeit van deze belegging betreft kan men er geen kanten mee uit voor de vervaldag tenzij men op de secundaire markt verkoopt.

Tot besluit van deze volkslening kunnen we vooropstellen dat een dergelijke belegging gezien alle mogelijke economische en politieke ontwikkelingen weinig interessant is wil men niet in moeilijke situaties terecht komen. Dan nog beter bij het spaar-en depositoboekje blijven wil men nog tijdig een goed beheer van zijn spaarcenten waarnemen.

Besluit

De huidige situatie is ernstig.Sommigen trekken de parallel met het pre-revolutionaire Frankrijk van Lodewijk XVI : “Om de hoge staatsschuld te temperen, stelde de fysiocraat Turgot voor om de adel te belasten. De reactie van de kant van de adel was toen zo heftig dat de koning het idee niet durfde uitvoeren. Enkele jaren later brak de Franse revolutie uit die zowel de koning als de adel hun hoofd kostte”.

Een vergelijking van de adel met de thans profiterende politieke klasse met hun europese evenknie en de talloze technocraten met hun misprijzen voor de gewone burger is meer dan frappant. Mogen ze hier de nodige lessen uit trekken.

image_pdfimage_print
Share

Reacties

Het Europese Monster en de Financiële Verwarring ten Top — 7 reacties

  1. Een belangrijk en zeer onrustwekkend bericht is het artikel dd. 16.04.2013 op de website van DWN : “Der weg zur knechtschaft : 9.300 milliarden euro-banken schulden”. Het probleem stelt zich vooral in de zuidelijke landen. Via eurobonds en vooral via een bankunie wil men deze schulden “internationaliseren” zodat vooral de Duitse spaarder, maar ook de Vlaamse spaarder, zal moeten opdraaien, voor deze waanzin. Hierover leest men niets in de belgische pers. Het is dan ook hoog tijd zijn voorzorgen te nemen. De grens van 100.000euro is immers louter symbolisch. Maak gebruik van de lagere goudprijs om te kopen of bij te kopen.
    De EU-elites, en hun adepten in elk land, weten maar al te goed met wat ze bezig zijn=het plunderen van de middenklasse.

  2. Het belangrijkste bij de GAS boetes is echter dat deze worden opgelegd door de “gemachtigde ambtenaar” aangesteld door de aan de macht zijnde coalitie in de gemeente. In de praktijk komt het er dan op neer dat diegene die een Gas boete heeft gekregen zich richt tot een politieker van de meerderheid. Men kijkt dan eerst of de betrokkene ingeschreven is in de gemeente, en vervolgens of hij behoort tot de “clan..” op welke manier dan ook.
    Zeker in tijden die verkiezingen voorafgaan, wordt er dan een “regeling” getroffen…ofwel wordt het bedrag verminderd ofwel wordt de Gas niet meer geïnd. Op de voormelde manier worden dan stemmen geronseld. Anderzijds wordt het ook als wapen ingezet tegen bepaalde “politieke vijanden”.(zie Antwerpen met de affiches van FDW). De deur staat hier dan ook open voor alle mogelijke misbruiken, maar de uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt steeds bij de “verkozen politie klasse”, die weigert maatregelen te nemen, die wel effectief zijn.

  3. Het zou interessant zijn om via een betrouwbaar onderzoek en dito enquête te weten te komen welke de sociologische samenstelling is van het kiespubliek van de verschillende politieke partijen.Alleen op die manier kan men bij benadering weten wie netto-belastingbetaler is en wie niet. Wat betreft de SPA wijst de ervaring uit dat ze nog over een relatief belangrijke kern van getrouwen vooral samengesteld uit gepensioneerden beschikt.Dit blijkt uit de diverse manifestaties zoals 1 mei feesten en bijeenkomsten georganiseerd door de partij zelf en haar mantelorganisaties zoals ziekenfondsen en verenigingen van gepensioneerden. Daarnaast is er de groep van de partij-en vakbondsfunctionarissen die een vast publiek van de partijcongressen vormt.Ten slotte al degenen die men de “bobo’s” noemt die om mode-en carriereredenen tot de partij behoren en die een steeds een talrijker groep beginnen te vormen . Het gaat hier om journalisten ,professoren,commentatoren enz.Vooral het publiek dat ostentatief overal met De Morgen rondloopt om hun zogezegd”progressieve” houding te manifesteren.(cfr de wijnspecialist Yves Desmedt).Het inkomen van deze laatste groepen zal ongetwijfeld wel aanleiding geven tot besparingen hoger dan 100.000 euri per persoon.

  4. Een “beetje off topic”, maar wat verneem ik zo net op de O0OO?
    Straffen vanaf zés maanden worden vanaf nu uitgevoerd! Nieuws à la tête du cliënt!

    Wie had dat ooit durven hopen, vermoeden of zelfs veronderstellen? Ze houden goddomme rekening met ons!

    Val nu dood! Wordt bewust. Ze nemen U in de maling. Da ’s gemakkelijk!
    En overduidelijk bovendien. 😆

    • Oppassen : het uitvoeren van straffen van 6 maand tot 3j kan ook via het elektronisch toezicht (=de enkelband!!). Er is gewoon geen plaats in de gevangenis om deze straffen uit te voeren via opsluiting. Inderdaad zoals gezegd hierboven = het misleidende reclame!!!

  5. De houding van Tobback is plat opportunisme. Hij is helemaal niet bezig met de spaarders te beschermen, door de belastingbetaler te doen opdraaien voor bankverliezen. Zijn kies vee betaalt immers geen belasting. Daar de “spaarder “en “belastingbetaler” in veel gevallen dezelfden zijn, is zijn reactie dan ook meer dan bedrieglijk.
    Hierna een bericht uit de Saarbrucker over de “bail-in”
    met de lijst van de instanties die dit akkoord getekend hebben in 2010 bij de BIS. Zie de Belgische Nationale Bank en het CBFA!!!

    SAARBRUCKER HOMEPAGE 11.04.2013

    Anhang:
    Das Bail-in-System von langer Hand schon im März 2010 geplant:
    Auszug aus dem Beschluss der Bank für Internat. Zahlungsausgleich BIZ (Basel),in dem die zukünftige Beschlagnahme von Kontengeldern sanktioniert und abgezeichnet wurde. Alle waren mit von der Partie, auch Jens Weidmann!
    Recommendation 10
    National authorities should adopt crisis management and resolution strategies that reduce moral hazard by minimising public expenditures. Losses should be allocated among shareholders and other creditors, where possible; and private sector resolutions rather than public ownership should be facilitated. Where temporary public ownership is necessary, authorities should seek to return assets to private ownership and management as soon as possible. At the time of public intervention, national authorities should seek to develop public understanding about the amount of fiscal support that may be necessary, estimates of the time horizon for intervention, risk sharing arrangements and the possible losses borne by the taxpayers.
    SIGNATORIES to the document which proposes that creditors of financial organizations, the depositors, carry responsibility to “bail in” bankrupt organizations.
    • Members of the Cross-border Bank Resolution Group
    • Swiss Financial Market Supervisory Authority
    • Federal Deposit Insurance Corporation Banco Central de la República Argentina National Bank of Belgium
    • Commission bancaire, financière et des assurances, Belgium Banco Central do Brasil
    • Office of the Superintendent of Financial Institutions, Canada Commission Bancaire, France
    • Deutsche Bundesbank
    • Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht, Germany Banca d’Italia
    • Bank of Japan
    • Financial Services Agency, Japan
    • Commission de Surveillance du Secteur Financier, Luxembourg De Nederlandsche Bank
    • Banco de España
    • Sveriges Riksbank
    • Swiss National Bank
    • Swiss Financial Market Supervisory Authority
    • Bank of England
    • Financial Services Authority
    • Board of Governors of the Federal Reserve System Federal Reserve Bank of New York
    • Office of the Comptroller of the Currency
    • Office of Thrift Supervision
    • Federal Deposit Insurance Corporation
    • European Commission European Central Bank (ECB)
    • Financial Stability Board
    • Offshore Group of Banking Supervisors
    • Bank for International Settlements
    • Financial Stability Institute
    • Secretariat, Basel Committee on Banking Supervision

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *